Αμερικανικές Εκλογές 2008

Κορυφώνεται η μάχη για τις αμερικανικές προεδρικές εκλογές. Το δικομματικό πολιτικό σύστημα των ΗΠΑ σε πλήρη ισχύ.
Κορυφώνεται το σόου στο δικομματικό πολιτικό σύστημα των ΗΠΑ

Οι αμερικανικές εκλογές έχουν ιδιαίτερη σημασία όχι μόνο γιατί θα καθορίσουν τον πρόεδρο της ιμπεριαλιστικής υπερδύναμης, αλλά γιατί διεξάγονται σε μια κρίσιμη εποχή: Εποχή αμφισβήτησης της αμερικανικής ηγεμονίας, έντονων ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, βαθιάς και παρατεταμένης οικονομικής κρίσης.

Η αντιπαράθεση στο εσωτερικό των ΗΠΑ διεξάγεται με όρους καλοστημένου σόου και η υποψηφιότητα Ομπάμα προκαλεί πολλές αυταπάτες στο αριστερό και αντιπολεμικό κίνημα. Η σύγκριση με το '68 καλλιεργεί ψευδαισθήσεις για πραγματική πολιτική και κοινωνική αλλαγή.

Δείτε τα σχετικά άρθρα από την εφημερίδα Αριστερά!

"Έδωσε τα διαπιστευτήριά του και ο Ομπάμα", του Γιώργου Τσίπρα, τ.245, 13/06/2008

"Εκλογές ΗΠΑ: Ποιοι επενδύουν και πόσα στους υποψήφιους πλανητάρχες", του Νίκου Ταυρή, τ.237, 22/02/2008

"Οι ΗΠΑ στο δρόμο για τις προεδρικές εκλογές", του Γιώργου Τσίπρα, τ.236, 08/02/2008


Έξω από το δικομματικό σύστημα και αποκλεισμένοι από τα ΜΜΕ, ακτιβιστές, διαννοούμενοι, αριστεροί και προοδευτικοί κάνουν κριτική στο φαινόμενο Ομπάμα και την Obama-mania που απειλεί να ξεδοντιάσει το αντιπολεμικό κίνημα.

Μια τρίτη υποψηφιότητα με τίτλο Power to the People (Η εξουσία στο λαό) εκφράζει πολλές από τις προοδευτικές κινήσεις και οργανώσεις, με βασική δύναμη το Πράσινο Κόμμα: Η Αφρο-αμερικανή Cynthia McKinney, επί χρόνια μέλος στη Βουλή των Αντιπροσώπων με τους Δημοκρατικούς από τους οποίους αποχώρησε λόγω της συνέχισης της χρηματοδότησης του πολέμου. Υποψήφια αντιπρόεδρος η επίσης έγχρωμη Πορτορικάνα Rosa Clemente.

Δείτε πρόσφατα μεταφρασμένα κείμενα και άρθρα από τις ΗΠΑ για τις προεδρικές εκλογές και την αριστερή – αντιπολεμική κριτική στον Ομπάμα:

“Υποψηφιότητα Ομπάμα: Η Αλλαγή στην οποία πιστεύεις και η Αλλαγή την οποία θα πάρεις”, editorial του περιοδικού Revolution, 01/09/2008

“Πράγματα που δεν ακούστηκαν στο λόγο με τον οποίο ο Ομπάμα αποδέχτηκε το χρίσμα των δημοκρατικών”, του Paul Street από το Zmag, 31/08/2008

“Ήρθε η ώρα για την πραγματική ΑΛΛΑΓΗ: Πώς οι Δημοκρατικοί βοήθησαν τον Μπους να κάνει αεροπειρατεία στη χώρα”, άρθρο της Cynthia McKinney, υποψήφιας Προέδρου με την πλατφόρμα "Power to the People", 29/08/2008

“Ο ηθικός ξεπεσμός και οι Δημοκρατικοί”, ανταπόκριση από την έναρξη του Συνεδρίου των Δημοκρατικών στο Ντένβερ, του Dennis Loo, 27/08/2008

“Ο Ομπάμα και οι Εκλογές: Συχνές Ερωτήσεις”, από την αριστερή πλατφόρμα “World can’t wait”, 23/08/2008

"Η προεκλογική μετάλλαξη του Δημοκρατικού Ομπάμα", αναδημοσιευμένο στην Ελευθεροτυπία άρθρο του Serge Halimi, δημοσιογράφου της Monde Diplomatique, Αύγουστος 2008

“Ανοικτό γράμμα” 16 ακτιβιστών, καλλιτεχνών, διανοουμένων, αγωνιστών της αριστεράς για την οργάνωση της μεγάλης αντιπολεμικής διαδήλωσης την Κυριακή 24 Αυγούστου, παραμονή της έναρξης του συνεδρίου των Δημοκρατικών, 16/07/2008

“Μπορεί ένας Δημοκρατικός να αλλάξει την πολιτική των ΗΠΑ στη Μ.Ανατολή;” του Noam Chomsky από την εφημερίδα Khaleej Times, 03/04/2008

 

editorial του περιοδικού Revolution, 01/09/2008

Αντιταχθήκατε στον πόλεμο του Μπους, ίσως διαδηλώσατε εναντίον του, αλλά απογοητευτήκατε, αισθανθήκατε ανίσχυροι και στενοχωρημένοι;

Κλάψατε ή οργιστήκατε από τη δολοφονία του Sean Bell, ή τις απειλές λιντσαρίσματος των μαύρων και αναρωτιέστε πώς και πότε θα έρθει η δικαιοσύνη για τους έγχρωμους όταν ο αμερικανικός ρατσισμός είναι τόσο βαθύς;

Είδατε τον Μπους να συγκροτεί την κυβέρνησή του από φανατικούς και ανίδεους, από οπαδούς της θρησκόληπτης αντι-μουσουλμανικής σταυροφορίας του χριστιανισμού; Είδατε με τρόμο την κατάργηση των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων; Είδατε τα βασανιστήρια; Είδατε να δαιμονοποιείται η μια κοινωνική ομάδα μετά την άλλη – χθες οι ομοφυλόφιλοι, σήμερα οι μετανάστες – και αναρωτηθήκατε: «πηγαίνουμε προς το φασισμό;»

Θέλετε ισότητα για τις γυναίκες, και εξαγριώνεστε κάθε φορά που κυκλοφορεί μια νέα ταινία ενάντια στις αμβλώσεις -και τώρα ακόμη χειρότερα- φτιάχνονται ταινίες ενάντια στον έλεγχο των γεννήσεων καθώς οι «πατροπαράδοτες αξίες» επανέρχονται εκδικητικά;

Μετά από όλα αυτά ακούσατε τον Obama να μιλά για την αλλαγή[i]. Ήταν λίγο ασαφές, αλλά αφεθήκατε να ελπίζετε. Τώρα, μετά το Συνέδριο, νιώθετε μια κάποια ευφορία, αλλά συγχρόνως κάτι σας τρώει: Κάτι δεν φαίνεται να πηγαίνει καλά.

Λέτε όμως στον εαυτό σας: Ένας μαύρος, μετά από τόσα και τόσα χρόνια, υποψήφιος για πρόεδρος. Αυτό πρέπει να συνιστά αλλαγή, έτσι δεν είναι; Και παντού στο συνέδριο άλλωστε κυριαρχούσε το σύνθημα του Obama: “change you can believe in”.

Ίσως είναι χρόνος να κάνετε μια παύση και να αναρωτηθείτε λίγο βαθύτερα για το περιεχόμενο αυτής της υποσχόμενης αλλαγής. Ίσως είναι χρόνος να ακούσετε προσεκτικά το λόγο με τον οποίο ο Barack Obama αποδέχτηκε το χρίσμα, και να δείτε με νηφάλια σκέψη πού λέει ότι θα σας οδηγήσει.

 

«Ο Obama παρουσίασε την ανθεκτικότητά του». Αυτή ήταν η ομόφωνη απόφαση από τους σχολιαστές στο λόγο Αποδοχής του χρίσματος του Obama. Ο Obama είπε ότι «σαν επικεφαλής του στρατού δεν θα διστάσω ποτέ να υπερασπίσω αυτό το έθνος», και ακόμα περισσότερο, έκανε επίθεση στον John McCain ότι δεν έχει το «ταμπεραμέντο και την κρίση να είναι ο επόμενος επικεφαλής του στρατού».

Ας εστιάσουμε τώρα στον John McCain. Η «φοβερή επιτυχία» στο βιογραφικό του McCain ήταν να πετάει με ένα αεριωθούμενο αεροπλάνο ψηλά πάνω από τις εκτάσεις ρυζιού του Βιετνάμ και να ρίχνει καταστροφικές και φρικιαστικές βόμβες διασποράς σε αγρότες και παιδιά, επανειλημμένως, χωρίς κανένα πρόβλημα συνείδησης. Κανένας δεν ξέρει πόσους ανθρώπους σκότωσε ο McCain προσωπικά στο Βιετνάμ, αλλά ο φόρος θανάτου που πλήρωσε συνολικά εκείνη η χώρα εξαιτίας της απρόκλητης αμερικανικής εισβολής ανέρχεται στα δύο εκατομμύρια ανθρώπους. Αντίθετα με ότι λέει ο Obama και οι λοιποί Δημοκρατικοί ότι «σέβεται» απεριόριστα τον John McCain, αυτός ο τύπος δεν είναι τίποτα περισσότερο από έναν αξιοκαταφρόνητο εγκληματία πολέμου. Σήμερα ο McCain επιμένει για μιαπιο βάναυση και επιθετική πολιτική στο Ιράκ.

Αυτός είναι ο άνθρωπος για τον οποίο ο Obama δηλώνει φανερά «βαθύ σεβασμό», αλλά κατά τα άλλα υπονοεί ότι δεν είναι «αρκετά σκληρός».

Είναι αυτή η αλλαγή που θέλετε; Να μετατοπίσει τα στρατεύματα από το Ιράκ… και να τα στείλει στο Αφγανιστάν- αυτό έχει απαιτήσει ο Obama… Το Αφγανιστάν, όπου ακριβώς την προηγούμενη εβδομάδα η κυβέρνησή του χρέωσε σε μια επιδρομή των αμερικανικών στρατευμάτων μας τη δολοφονία 90 πολιτών, συμπεριλαμβανομένων 60 παιδιών. Ακόμη χειρότερα, κατά τον Λόγο Αποδοχής του Χρίσματος, ο Obama κάλεσε να «προστατεύσουμε το Ισραήλ και να αποτρέψουμε το Ιράν» - και έπειτα χλεύασε τον McCain επειδή απλά μιλά άγρια στην Ουάσιγκτον, αντί –συμπεραίνουμε εμείς- να αναλαμβάνει περισσότερη δράση. Η επιλογή από τον Obama του μακροχρόνιου υποστηρικτή του Ισραήλ, Joe Biden, για αντιπρόεδρο, επίσης έγινε για να δώσει τα πιστοποιητικά του. Είναι αυτή η αλλαγή αυτό που χρειάζεται ο κόσμος – ένα Ισραήλ που θα εξαπολυθεί από τις ΗΠΑ και θα γίνει ακόμη πιο επιθετικό και αιμοβόρο στη Μέση Ανατολή;

Μαζί με όλα αυτά, ο Obama σφυρηλάτησε επανειλημμένως τον πατριωτισμό, την αποκαλούμενη «αμερικανική υπόσχεση», και το ότι οι ΗΠΑ είναι η «τελευταία καλύτερη ελπίδα» για τους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο που παλεύουν για την ελευθερία, την ειρήνη, και ένα καλύτερο μέλλον. Στην πραγματικότητα, από τη Γουατεμάλα μέχρι το Ιράκ, την Ανγκόλα και ακόμη πιο πέρα, αυτές οι φράσεις μεταφράζονται: «προσέξτε καλά, ερχόμαστε να βομβαρδίσουμε και να θανατώσουμε». Αυτή η «τελευταία καλύτερη ελπίδα» εκμεταλλεύεται την εργασία και απορροφά τους πόρους από τον ολόκληρο πλανήτη. Αυτή η «τελευταία καλύτερη ελπίδα» ξεκίνησε και ηγήθηκε σε στρατιωτικά χτυπήματα, σε πολέμους δι’ αντιπροσώπων, σε άμεσες εισβολές σε χώρες σε όλη την υδρόγειο κατά τα προηγούμενα 60 χρόνια, από τον Δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και μετά. Αυτή η «τελευταία καλύτερη ελπίδα» είναι το ΜΟΝΟ έθνος που χρησιμοποίησε ποτέ πυρηνικές βόμβες, και έχει αρκετές φορές απειλήσει να βουλιάξει τον κόσμο σε πυρηνικό ολοκαύτωμα, για να προστατεύσει αυτά που νομίζει συμφέροντά του. Αυτή η «τελευταία καλύτερη ελπίδα» δεν είναι απλά ένα έθνος με ψηλά ιδανικά που κάπως ξεφύγανε και οδήγησαν σε μια ιμπεριαλιστική «πολιτική», είναι ένα ιμπεριαλιστικό σύστημα, που πρέπει ή να επεκταθεί ή να πεθάνει. Και η μόνη πραγματική «αμερικανική υπόσχεση» είναι ότι «όλες οι επιλογές είναι πιθανές[ii]» όταν τύχει να βρεθεί κάποιο εμπόδιο στο δρόμο του.

Αν θέλετε μην πιστεύετε εμάς. Πηγαίνετε στο διαδίκτυο και ψάξτε την απάντηση του Buchanan στην ομιλία Obama στο YouTube. Ο Pat Buchanan, αν θυμάστε, έγραφε τις ομιλίες για τον Richard Nixon και τον Ronald Reagan. Είναι ανοικτά υπέρ της «λευκής υπεροχής», ενάντια στους μετανάστες, και φανατικός αντιδραστικός. Γράφει βιβλία που βαράνε συναγερμό για το ότι η Αμερική δεν είναι αρκετά Λευκή, ούτε αρκετά Χριστιανική και δεν έχει την απαιτούμενη κοινωνική συνοχή για να προστατεύσει την αυτοκρατορία[iii] της. Και στο τηλεοπτικό δίκτυο MSNBC ο Pat Buchanan εξηγούσε ότι αυτή ήταν η καλύτερη ομιλία που άκουσε ποτέ σε συνέδριο, ότι αυτή δεν ήταν καθόλου μια «φιλελεύθερη ομιλία» και επέμεινε: «Αγαπώ αυτή τη χώρα το ίδιο και εσείς το ίδιο και ο John McCain. Οι άνδρες και οι γυναίκες που υπηρετούν στα πεδία των μαχών μπορεί να είναι δημοκρατικοί ή ρεπουμπλικάνοι ή ανεξάρτητοι, αλλά έχουν πολεμήσει μαζί και έχουν χύσει το αίμα τους μαζί και μερικοί πέθαναν μαζί κάτω από την ίδια υπερήφανη σημαία. Δεν έχουν υπηρετήσει μια κόκκινη Αμερική ή μια μπλε Αμερική, έχουν υπηρετήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής».

Αναρωτηθείτε γιατί κάποιος όπως ο Pat Buchanan λέει αυτά τα πράγματα. Αυτή ακριβώς είναι η ρητορική που οδηγεί τους ανθρώπους να πολεμούν και να σκοτώνουν για τον ιμπεριαλισμό. Είναι αυτή η αλλαγή στην οποία εσείς πιστέψατε;

Κατά τη διάρκεια της αρχικής του εκστρατείας, ο Obama έκανε μια ομιλία για το ρατσισμό στην Αμερική, και αναφέρθηκε στο επαίσχυντο παρελθόν της χώρας. Στην πραγματικότητα, ο Obama απάλυνε την πραγματική ιστορία και τη σημερινή καταπίεση των μαύρων, ανατρέχοντας στο μακρινό παρελθόν, κουκουλώνοντας τη «λευκή υπεροχή» και προτείνοντας μια ψεύτικη και επικίνδυνη λύση. Αλλά το πιο εντυπωσιακό ήταν το πόσα λίγα βρήκε να πει ο Obama στο Λόγο αποδοχής του Χρίσματος για αυτή τη θεμελιώδη ρατσιστική διάκριση στην αμερικανική κοινωνία.

Ακόμη και το βίντεο για τη ζωή του Obama που προβλήθηκε πριν από την ομιλία του φάνηκε να αφήνει απ’ έξω τους μαύρους. Η ίδια η ομιλία του απαρίθμησε πολλά από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν απλοί άνθρωποι όλων των υπηκοοτήτων στην Αμερική: έλλειψη αξιοπρεπούς υγειονομικής περίθαλψης, τραγική κατάσταση της εκπαίδευσης για τα περισσότερα παιδιά, σοβαρά προβλήματα στη στέγαση και στην εργασία, και ούτω καθεξής. Αλλά ο Obama δεν έκρινε άξιο λόγου να αναφέρει, έστω και μια φορά, τους τρόπους με τους οποίους η φυλετική διάκριση καθιστά όλα αυτά τα προβλήματα πολύ χειρότερα για τους μαύρους. Ούτε ανέφερε, έστω και μια φορά, τις ιδιαίτερες μορφές καταπίεσης που επιφυλάχθηκαν για τους μαύρους, και τις άλλες μειονότητες. Δεν ανέφερε τους τρόπους με τους οποίους οι νέοι μαύροι στοιβάζονται μέσω του Ποινικού συστήματος στα σωφρονιστήρια. Δεν ανέφερε τους τρόπους οι Μαύροι και άλλες καταπιεσμένες μειονότητες –άντρες και γυναίκες- παρενοχλούνται, ταλαιπωρούνται και συχνά σκοτώνονται από την αστυνομία… Δεν ανέφερε τους τρόπους με τους οποίους αυτοί οι ίδιοι νέοι δαιμονοποιούνται.

Είπε, στην πραγματικότητα, δύο πράγματα για αυτό το θεμελιώδες πρόβλημα της Αμερικής. Το πρώτο ήταν:

Ναι, πρέπει να παρέχουμε περισσότερες δυνατότητες να πετύχουν οι νέοι που βουλιάζουν στην παραβατικότητα και το έγκλημα. Αλλά πρέπει επίσης να αναγνωρίσουμε ότι τα προγράμματα δεν μπορούν να αντικαταστήσουν τους γονείς. Καμιά κυβέρνηση δεν μπορεί να κλείσει την τηλεόραση και να κάνει ένα παιδί να διαβάσει τα μαθήματά του. Οι πατέρες πρέπει να πάρουν την ευθύνη για να καθοδηγήσουν τα παιδιά τους όπως πρέπει.

Ο Obama πραγματικά νομίζει ότι κλείνοντας την τηλεόραση θα επαναφέρει τις θέσεις εργασίας στην βιομηχανία του χάλυβα; Ο Obama πραγματικά θεωρεί ότι οι γονείς που σηκώνονται νωρίς και βάζουν τα παιδιά τους να μελετήσουν θα κάνει οποιαδήποτε διαφορά σε ένα σύστημα που είναι σχεδιασμένο να αποτύχει: όταν αυτά τα σχολεία δεν χρηματοδοτούνται, έχουν καταδικαστεί στην ερήμωση και τη σαπίλα και μετατρέπονται σε εικονικές φυλακές;

Το πιο κυνικό ψέμα είναι να κατηγορείς τους ίδιους τους ανθρώπους για την αποτυχία τους να τα καταφέρουν σε ένα σύστημα που σχεδιάστηκε για να αποτυγχάνουν ξανά και ξανά. Αλλά ο Barack Obama, όπως και η σύζυγός του Michelle στην ομιλία της νωρίτερα αυτή τη βδομάδα, έκανε ακριβώς αυτό. Ναι, και οι δύο μίλησαν για τη χείρα βοηθείας που πρέπει να δώσει το κράτος. Αλλά αυτό ήταν πολύ δευτερεύον στη συνεχή σφυρηλάτηση και κριτική τους ότι στην Αμερική, εάν εργάζεστε σκληρά, και εάν η οικογένειά σας κρατά τις παραδοσιακές αξίες, «μπορείτε να πετύχετε». Πίσω από τις λέξεις μπορούμε να καταλάβουμε: «εάν οι Obama πέτυχαν, έτσι μπορεί να πετύχει κάθε άλλος άνθρωπος, αρκεί να εργάζονταν σκληρότερα. Και αν απέτυχα, όχι, δεν φταίει κανένας άλλος παρά μόνο οι ίδιοι και μόνον οι ίδιοι».

O Obama έκανε μια ακόμα αναφορά στην καταπίεση των μαύρων προς το τέλος της ομιλίας του. Ανέφερε την πορεία προς την Ουάσιγκτον για τα πολιτικά δικαιώματα των μαύρων που πραγματοποιήθηκε 45 χρόνια πριν, την ίδια μέρα με την εκφώνηση του Λόγου Αποδοχής του Χρίσματος.

Σβήνεται από την ιστορία, αυτό που επισήμανε και ο Malcolm X, ότι η διαδήλωση του 1963, ξεκίνησε σαν διαμαρτυρία σε επίπεδο βάσης ενάντια στις φρικιαστικές αδικίες που διαπράττονταν ενάντια στους μαύρους, αλλά αφού ανέλαβαν την καθοδήγησή της αξιοσέβαστες δυνάμεις, μετατράπηκαν σε κάτι άλλο.

Για να δούμε πόσο πολύ άλλαξε αυτή η διαμαρτυρία, κάθε μια ομιλία σε εκείνη τη διαδήλωση, εκδόθηκε από τον Λευκό Οίκο. Ο John Lewis, στέλεχος τότε της SNCC (Συντονιστική Επιτροπή Σπουδαστών Μη Βίας),  και σήμερα ένα προεξέχον μέλος του Κογκρέσου, αναγκάστηκε να αλλάξει τη δικιά του!

Αλλά ο Obama επέμεινε στην αναφορά εκείνης της μακρινής διαδήλωσης για να μιλήσει για ην ομιλία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ εκείνης της ημέρας, το «έχω ένα όνειρο» και να πει:

«Οι άνδρες και οι γυναίκες που συγκεντρώθηκαν σε εκείνη την διαδήλωση, θα μπορούσαν να είχαν ακούσει πολλά πράγματα. Θα μπορούσαν να είχαν ακούσει λέξεις θυμού και κραυγές καταγγελίας. Θα μπορούσαν να τους είχαν πει να υποκύψουν στο κλίμα του φόβου και της απογοήτευσης και να αναβάλουν τα όνειρά τους. Αλλά όχι, δεν έγινε έτσι. Αυτό που άκουσαν εκείνοι οι άνθρωποι εκείνη τη μέρα είναι ότι …στην Αμερική, το πεπρωμένο μας συνδέεται αξεδιάλυτα. Το όνειρό μας είναι ενιαίο και μοναδικό».

Ο Obama σε αυτήν την περίπτωση έχει δίκιο. Αυτό είναι που είπαν στους ανθρώπους σε εκείνη τη διαδήλωση (εγκρίθηκε άλλωστε –μην ξεχνάμε- από τον Λευκό Οίκο).

Αυτό που έμαθαν πραγματικά όμως οι άνθρωποι στα χρόνια που ακολούθησαν είναι ότι το μοναδικό πράγμα με οποίο συνδέεται το πεπρωμένο της Αμερικής ήταν η τραγική μοίρα της γενοκτονίας, της σκλαβιάς, και της κεφαλαιοκρατίας. Ότι το αποκαλούμενο αμερικανικό όνειρο στηρίχτηκε στην εξολόθρευση των ντόπιων ιθαγενικών πληθυσμών και στην υποδούλωση των μαύρων Αφρικανών, και έπειτα στην περαιτέρω επέκταση αυτού του συστήματος και αυτών των αξιών σε όλη την ήπειρο, και έπειτα σε όλο τον κόσμο μέσω των ιμπεριαλιστικών πολέμων.

Ότι οι ρίζες αυτών των πραγμάτων ήταν τόσο βαθιές, που διαπνέουν κάθε θεσμό αυτής της χώρας και ότι μερικές μεταρρυθμίσεις δεν μπόρεσαν ούτε μπορούν να αγγίξουν τους αληθινούς όρους ζωής των μαύρων μαζών, ούτε το βασικό χαρακτήρα αυτής της κοινωνίας. Ότι οι άνθρωποι θα έπρεπε να σπάσουν τα όρια της αστικής πολιτικής  εάν επρόκειτο να πετύχουν οτιδήποτε. Ότι οι τρόποι με τους οποίους ξέσπασε μερικές φορές η μαύρη οργή και η μαύρη απελπισία, ήταν ο ένας ενάντια στον άλλο, ήταν η παραβατικότητα, η εγκληματικότητα, η βία μέσα στην οικογένεια. Μια ριζική αλλαγή θα απαιτούνταν για να επιτευχθεί η πραγματική ελευθερία, και αυτή κατά τη διάρκεια του αγώνα για την επαναστατική αλλαγή. Μόνο κατά τη διάρκεια του αγώνα για αυτό το είδος της αλλαγής, οι άνθρωποι θα μπορούσαν να αλλάξουν τις προοπτικές τους και να απελευθερωθούν από παλιές πολλαπλές μορφές της νοοτροπίας «ο ένας τρώει τον άλλον». Νοοτροπία που η αστική τάξη παράγει, ενισχύει και τροφοδοτεί.

Το κίνημα εκείνη την περίοδο πέτυχε τεράστια πράγματα, ακόμα κι αν δεν πέτυχε να φέρει την επανάσταση. Αλλά αυτή η οπισθοδρόμηση δεν αλλάζει την πραγματικότητα, ότι η επαναστατική αλλαγή είναι αναγκαία, και δεν αλλάζει την ακόμα βαθύτερη πραγματικότητα ότι αυτή η αλλαγή είναι δυνατό να γίνει και θα γίνει.

Εάν είστε υπέρ του Obama, και διαβάζετε αυτό το κείμενο, είναι πολύ πιθανό να συμφωνείτε με μεγάλα μέρη από όσα γράψαμε παραπάνω για αυτήν την κοινωνία και για την ιστορική καταπίεση των μαύρων, και για την σημερινή κατάστασή τους σε αυτό το σύστημα. Αλλά ο Obama λέει κάτι που αντιτάσσεται διαμετρικά σε αυτό που πιστεύετε και καταλαβαίνετε και σε αυτό εστίασε στην ομιλία του.

Διαβάστε τη πάλι, με καθαρό μυαλό. Ρίχνει το ανάθεμα για την τεράστια καταπίεση που αντιμετωπίζουν οι μάζες των μαύρων ανθρώπων, στις ίδιες τις μάζες. Λέει στους ανθρώπους που θέλουν να τελειώσουν αυτήν την αδικία ότι το μοναδικό πράγμα που μπορούν να κάνουν είναι να σταματήσουν να αντιπαλεύουν αυτή την καταπίεση στο όνομα των δικών τους δικαιωμάτων και να εναποθέσουν τον εαυτό τους στη δύναμη του αμερικανικού πατριωτισμού.

Και ουσιαστικά λέει σε εκείνους που είναι αδιάφοροι για αυτή την καταπίεση, ή ακόμη ωφελούνται από αυτή, ή ακόμη και συμμετέχουν σε αυτή ότι δεν χρειάζεται να έχουν τύψεις συνείδησης.

Αναρωτηθείτε πάλι, τι είδους αλλαγή χρειαζόμαστε; Θέλουμε μια κοινωνία όπου χρησιμοποιείται ένας μαύρος Πρόεδρος για να λέει στους μαύρους που είναι δίκαια εξοργισμένοι από τις προσβολές και την καταπίεση να «βάλουν κατά μέρος το θυμό και την οργή τους», να κλείσουν τη TV, και να εργάζονται σκληρότερα;

Είναι αυτή η αλλαγή στην οποία εσείς πιστέψατε; Αυτή όμως είναι η αλλαγή που κινδυνεύετε να πετύχετε.

Οι σχολιαστές συνεχάρησαν τον Barack Obama γιατί είπε πολύ λίγα για τα αποκαλούμενα «κοινωνικά ζητήματα», την καταπίεση των γυναικών και ειδικά τις επίμονες προσπάθειες να απαγορευτούν οι αμβλώσεις και ακόμη και ο έλεγχος γεννήσεων[iv], η καταπίεση των ομοφυλόφιλων, συμπεριλαμβανόμενης της άρνησης του γάμου των ομοφυλοφίλων, η γκετοποίηση και η καταστολή των μεταναστών  και ούτω καθεξής.

Σε αυτό το μέρος της ομιλίας, ο μαχητικός «ανταγωνιστής» του McCain ξαφνικά εξατμίστηκε. Δεν δεσμεύτηκε να υπερασπιστεί το δικαίωμα στην άμβλωση, αλλά αντί για αυτό, τη μείωση στις ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες. Δεν μίλησε για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων –ούτε στο δικαίωμα γάμου που έτσι κι αλλιώς ο Obama αντιτάσσεται- αλλά μόνο για το δικαίωμά τους να επισκέπτονται τους συντρόφους τους στα νοσοκομεία που τυχόν νοσηλεύονται (αυτό το  υποστηρίζει και ο McCain). Δεν μίλησε για το γιατί οι μετανάστες οδηγούνται εδώ για να αναζητήσουν εργασία, ότι η ανθρώπινη υπόστασή τους και τα δικαιώματά τους πρέπει να τα υποστηρίξουμε και να τα υπερασπιστούμε, αλλά μίλησε μόνο για τις μητέρες που δεν πρέπει να χωρίζονται από τα παιδιά τους και ότι δεν πρέπει να προσλαμβάνονται παράνομοι μετανάστες.

Αυτή η μια και μοναδική παράγραφος στην 40λεπτη ομιλία του, ακολουθήθηκε άμεσα από τον παιάνα και τον ύμνο του στην πατριωτική θυσία στον πόλεμο. Πλαισιώθηκε από την ανάγκη, κατά τα λόγια του Obama, να αποκατασταθεί η «αίσθηση του κοινού σκοπού μας» στην Αμερική ενόψει των «προκλήσεων» και των «δύσκολων αποφάσεων» του παρόντος. Με άλλα λόγια ο Obama υποστήριξε ότι αυτά τα κοινωνικά ζητήματα (η καταπίεση των γυναικών, των ομοφυλοφίλων, των μεταναστών), πρέπει να υποταχθούν στην ανάγκη για την «εθνική ενότητα». Σε μια εποχή μάλιστα που εξάγεται επιθετικότητα στο Αφγανιστάν, πολύ ενδεχομένως το Ιράν, και σχεδόν βέβαιο και σε άλλες περιοχές. (Σημειώστε καλά ότι ο Obama μίλησε επίσης για την ανάγκη συγκράτησης της ρωσικής επιθετικότητας στην ομιλία του και σε προηγούμενες δηλώσεις, είχε προωθήσει την ιδέα μονομερούς στρατιωτικής δράσης στο Πακιστάν).

Αυτά ακολούθησαν την παράσταση του Obama στο θεοκρατικό τσίρκο του ευαγγελιστή ιεροκήρυκα Rick Warren μια μόνο βδομάδα πριν το Συνέδριο. Πάνω από 5 εκατομμύρια άνθρωποι είδαν στην τηλεόραση τον Obama να συνοδεύει τον McCain στην πρώτη κοινή εμφάνισή τους, στο ίδιο πλατό, για μια δημόσια εξέταση από τον Αγιατολάχ της Κομητείας Orange. Ναι, ξέρουμε, ο Rick Warren έχει έναν τρόπο να κρύβει τα δόντια τους, ικανότερα από τον Pat Robertson. Αλλά ο Rick Warren είναι επίσης ένας φανατικός που υποστηρίζει ότι η άμβλωση είναι δολοφονία, ότι ο βιβλικός μύθος της δημιουργίας πρέπει να διδάσκεται αντί της επιστήμης στα σχολεία, και ότι η ομοφυλοφυλία είναι «τεράστια αμαρτία» -η σκέτη αμαρτία δεν είναι προφανώς αρκετή για αυτόν- και ότι επομένως ο γάμος ομοφυλοφίλων πρέπει να απαγορεύεται. Για τον υποψήφιο της «αλλαγής» το να αποδίδει τιμές στον Rick Warren και να του χαρίζει το πρώτο προεδρικό debate, σημαίνει ότι πρόκειται να νομιμοποιήσει αυτήν την τρέλα με έναν ιδιαίτερο τρόπο που ούτε ο Μπους, ούτε ο McCain θα μπορούσαν ποτέ να πετύχουν.

Και αυτό το προσβλητικό τσίρκο ακολουθήθηκε στη συνέχεια από την ομιλία στο συνέδριο της Michelle Obama που εστίασε στη σημασία της παραδοσιακής πατριαρχικής οικογένειας με τους ρόλους του «εργαζόμενου πατέρα» και της «μητέρας που κάθεται σπίτι», συνδέοντάς το με τον πατριωτισμό (ένας σχολιαστής σημείωσε ότι η Michelle Obama ανέφερε τη λέξη Αμερική τουλάχιστον 12 φορές). Ακολουθήθηκε από την Hillary Clinton η οποία αξιολογήθηκε ως φεμινιστική ομιλία που δεν ανέφερε καν το δικαίωμα στην άμβλωση.

Ακούστε: το δικαίωμα στην άμβλωση πραγματικά δεν υπάρχει εκεί που οι γιατροί που κάνουν άμβλωση έχουν διωχτεί με απειλές. Το δικαίωμα αυτό βρίσκεται κάτω από την ανελέητη επίθεση των δικαστηρίων, συμπεριλαμβανομένου του ανώτατου δικαστηρίου, και των νομοθετικών σωμάτων. Ο έλεγχος των γεννήσεων έχει μπει στο στόχαστρο αυτών θεοκρατών και φαλλοκρατών και αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι απαιτούν επίσης τη διδασκαλία του θρησκευτικού δόγματος στα δημόσια σχολεία. Ο δημόσιος προϋπολογισμός χρησιμοποιείται για να χρηματοδοτήσει το θρησκευτικό πρόγραμμα, και ο ίδιος ο Obama έχει προτείνει να αυξήσει τη χρηματοδότηση, τροποποιώντας μερικές λεπτομέρειες. Μια νέα «κοινωνική σύμβαση» γράφεται και υπογράφεται ακριβώς κάτω από τη μύτη σας, με την οποία οι γυναίκες στέλνονται πάλι στους καθορισμένους από τη Βίβλο παραδοσιακούς ρόλους, και η βιβλική ηθική και η επιστημολογία απολαμβάνει μεγαλύτερης νομιμότητας και αναγνώρισης στην κοινωνία…

Εσείς έχετε την υποχρέωση για να πάτε μαζί με όλα αυτά στην αναζήτηση κάποιου απροσδιόριστου «κοινού σκοπού»…

Είναι αυτή η αλλαγή που εσείς πιστέψατε;

Μιλώντας στο Mile High Stadium, ο Obama είχε δύο ακροατήρια. Αφ' ενός μιλούσε στις μάζες. Αυτό είναι σημαντικό, δεδομένου ότι οι πολιτικοί μέσα από τις εκστρατείες τους πρέπει να προετοιμάζουν τις μάζες για πώς πρόκειται να κυβερνηθούν.

Αλλά μιλούσε επίσης στα διαφορετικά τμήματα και στις διαφορετικές ομάδες της άρχουσας τάξης αυτής της χώρας, στους καπιταλιστές και στους ιμπεριαλιστές. Από μία άποψη σε αυτούς έδινε οντισιόν: είναι ικανός να κερδίσει τους ανθρώπους και να τους κάνει να θυσιαστούν; Είναι ικανός να μετατοπίσει τη δυσαρέσκειά τους από την πραγματικότητα, και να πιστέψουν ξανά στις αρχές του αμερικανικού σοβινισμού; Είναι σε θέση να κερδίσει τους νέους, τους μαύρους, εκείνους που μισούν το καθεστώς Μπους, και να τους κάνει να δουν στον Obama μια πιθανή έξοδο; Είναι ικανός να τους πάει ένα βήμα παραπέρα, στην ίδια πορεία; Να τους φέρει πίσω στη φωλιά;

Έχουμε αναφέρει συχνά το άρθρο του Andrew Sullivan στο οποίο συμβουλεύει τη άρχουσα τάξη των ΗΠΑ να υποστηρίξει Obama. Οι επιλογές όσον αφορά τους ηγέτες είναι συγκεκριμένες υποστηρίζει ο Sullivan και ο Obama θα ήταν το καλύτερο δυνατό «πρόσωπο» για όλα αυτά που πρέπει να γίνουν στην υπηρεσία της αμερικανικής αυτοκρατορίας.

Αυτό έχει μια συγκεκριμένη «διεθνή διάσταση»: ο Obama στη Γερμανία μίλησε σε ένα πλήθος 200.000 ανθρώπων που συνέρευσαν να τον δουν. Όπως είπε ένας σχολιαστής, ο μόνος τρόπος που ο Μπους θα μπορούσε να μαζέψει τόσους ανθρώπους θα ήταν να έρθει για να δικαστεί σαν εγκληματίας πολέμου.

Και έχει μια «εσωτερική διάσταση»: Ο Obama, σύμφωνα με την άποψη του Sullivan και πολλών άλλων, είναι ο υποψήφιος που μπορεί να κάνει τους ανθρώπους να βάλουν κατά μέρος τις δίκαιες απαιτήσεις και τα ιδανικά που προέκυψαν με δύναμη από τη δεκαετία του '60 και δεν έχουν εξαφανιστεί ακόμα. Μπορεί να σβήσει αυτό που έμαθαν οι αγωνιζόμενοι άνθρωποι με τόσο ψηλό κόστος, μπορεί να προετοιμάσει μια νέα γενεά για μια συντηρητική πολιτική ζωή.

Ο Obama δεν θα κυβερνούσε ακριβώς με τον ίδιο τρόπο με τον McCain. Δεν είναι αυτό που θέλουμε να πούμε. Αυτό θέλουμε να πούμε είναι ότι θα εξυπηρετούσε τα ίδια θεμελιώδη συμφέροντα, και θα ακολουθούσε τις ίδιες θεμελιώδεις πολιτικές, ακριβώς όπως ο McCain. Ο Obama δείχνει ότι το ιδιαίτερο μίγμα «επιθετικότητας και διαπραγματεύσεων», που συνδυάζεται με τη δυνατότητά του να απευθύνεται στους ανθρώπους στον υπόλοιπο κόσμο, αλλά και να μπορεί να κατευνάζει τη πολιτική αντιπαράθεση στο εσωτερικό, είναι χρησιμότερο από τον McCain να εξυπηρετεί τα ίδια συμφέροντα και τις ίδιες πολιτικές.

 

Και εδώ έχετε μια απόφαση να πάρετε. Εάν εξετάζετε ειλικρινά γιατί συρθήκατε πίσω από τον Obama αρχικά, και εξετάζετε εξίσου ειλικρινά το πραγματικό περιεχόμενο και το τι σημαίνουν οι  ομιλίες του… θα δείτε ότι οι αρχές και τα ιδανικά σας προδίδονται. Αυτό έγινε σιγά σιγά και βαθμιαία, αλλά έχει φθάσει σε ένα αναμφισβήτητο σημείο με όσα έγιναν στο Ντένβερ (σ.σ. στο Συνέδριο των Δημοκρατικών). Εάν σπαταλήσετε την ενέργεια, το ταλέντο και την ελπίδα σας σε αυτή την εκστρατεία, θα είναι σαν να δουλεύετε σκληρά ενάντια στις ίδιες σας τις πεποιθήσεις.

Αυτό βέβαια δεν πρέπει να είναι αιτία για να απελπιστείτε ή μια δικαιολογία να μείνετε ανενεργοί ή χειρότερα να βουλιάξετε στο «ρεαλισμό» ενός συστήματος στο οποίο οι αρχές της δικαιοσύνης και της χειραφέτησης θεωρούνται μη ρεαλιστικές, και ρεαλιστικές είναι οι αξίες του τερατώδους συστήματος. Υπάρχει μια μάχη που πρέπει να δοθεί για όλα αυτά που σας έστειλαν στην αρχή στον Obama, αλλά που δεν πρόκειται ποτέ να τα υλοποιήσει ο Obama, και στην πραγματικότητα απλά θα τα εξευτελίσει.



[i] “Αλλαγή”: (Change we can believe in) είναι το βασικό προεκλογικό σύνθημα του Obama.

[ii] Αφορά την απάντηση του Obama στην ερώτηση για το Ιράν: «Όλες οι επιλογές είναι πιθανές» εννοώντας ακόμη και την στρατιωτική εισβολή.

[iii] Δείτε το βιβλίο του Pat.J.Buchanan, “ο θάνατος της δύσης: Πώς ο γηράσκων πληθυσμός και η μεταναστευτική εισβολή θέτουν τη χώρα μας και τον πολιτισμό μας σε κίνδυνο” (Νέα Υόρκη: St.Martins Press, 2002) και “Πού στράβωσε η Δεξιά: Πώς οι νεοσυντηρητικοί υπονόμευσαν την επανάσταση Reagan και έκλεψαν την προεδρία των Μπους” (Νέα Υόρκη: St.Martins Press, 2005)

[iv] Η τελευταία επίθεση της θρησκόληπτης δεξιάς των ΗΠΑ αφορά τη χρήση προφυλακτικού και τον έλεγχο γεννήσεων.

Περισσότερα...

του Noam Chomsky

από τους Khaleej Times, 3 Απριλίου 2008

Πρόσφατα, όταν ρωτήθηκε ο αντιπρόεδρος Cheney από την ανταποκρίτρια του ABC News Martha Raddatz για τις δημοσκοπήσεις που δείχνουν ότι η συντριπτική πλειοψηφία των αμερικανικών πολιτών αντιτάσσεται στον πόλεμο στο Ιράκ, απάντησε: «έτσι ε;»

«Καλά, δεν φροντίζετε να μάθετε τι σκέφτονται οι αμερικανοί πολίτες;» ρώτησε η Raddatz.

«Όχι» απάντησε ο Cheney, και εξήγησε ότι «δεν γίνεται να καθοριζόμαστε από τις διακύμάνσεις στις δημοσκοπήσεις κοινής γνώμης.»

Αργότερα όταν η εκπρόσωπος του Λευκού οίκου Dana Perino ρωτήθηκε αναφορικά με το σχόλιο του Cheney, αν το κοινό καθορίζει τα πράγματα, αν παίζει κάποιο ρόλο.

Η απάντησή της: «Παίζει ρόλο. Οι αμερικανοί πολίτες καθορίζουν τα πράγματα κάθε τέσσερα χρόνια, και αυτός είναι ο τρόπος που είναι οργανωμένο σήμερα το σύστημά μας».

Αυτό είναι σωστό. Κάθε τέσσερα έτη οι αμερικανοί πολίτες μπορούν να επιλέξουν μεταξύ των υποψηφίων ποιων τις απόψεις απορρίπτουν και μετά πρέπει να το βουλώσουν.

Ανίκανος προφανώς ο κόσμος να καταλάβει αυτή τη δημοκρατική θεωρία, διαφωνεί έντονα.

«Το 81% λέει ότι όταν οι κυβερνήτες είναι να πάρουν μια σημαντική απόφαση πρέπει να προσέξουν τι λέει η κοινή γνώμη» αναφέρει έκθεση του Προγράμματος για τη Διεθνή Πολιτική της Ουάσιγκτον.

Και όταν ρωτιέται το κοινό «εάν οι εκλογές είναι ο μόνος χρόνος που πρέπει να έχουν οι απόψεις του επιρροή στους ηγέτες, το 94% απαντά ότι οι ηγέτες της κυβέρνησης πρέπει να εισακούνε τις απόψεις του κόσμου και μεταξύ των εκλογικών αναμετρήσεων».

Οι ίδιες δημοσκοπήσεις αποκαλύπτουν ότι ο κόσμος δεν έχει ψευδαισθήσεις για το πώς εισακούγεται η θέλησή του: το 80% λέει «ότι αυτή η χώρα κυβερνάται από μερικά μεγάλα συμφέροντα που φροντίζουν για τον εαυτό τους και όχι για το κοινό καλό».

Με την απεριόριστη αδιαφορία της για το τι θέλει η κοινή γνώμη, η διακυβέρνηση Μπους βρέθηκε στην άκρη δεξιά του πολιτικού φάσματος με τον εθνικιστικό και τυχοδιωκτικό της χαρακτήρα και για αυτό δέχτηκε και μεγάλη κριτική.

Ένας Δημοκρατικός υποψήφιος είναι πιθανό να μετατοπιστεί περισσότερο προς το κέντρο. Εξετάζοντας όμως το αρχείο δηλώσεων και της Hillary Clinton και του Barack Obama, είναι δύσκολο να βρεις λόγο για τον οποίο να αναμένονται σημαντικές αλλαγές στην Αμερικανική πολιτική στη Μέση Ανατολή.

ΙΡΑΚ

Είναι σημαντικό να σημειώσουμε ότι κανένας Δημοκρατικός υποψήφιος δεν έχει εκφράσει βάσει αρχών αντίρρηση στην εισβολή του Ιράκ. Με αυτό εννοώ εκείνο το είδος της αντίρρησης που εκφράστηκε παγκοσμίως όταν εισέβαλαν οι Ρώσοι στο Αφγανιστάν ή όταν εισέβαλε ο Σαντάμ Χουσεΐν στο Κουβέιτ: καταδίκη επειδή η εισβολή είναι έγκλημα - στην πραγματικότητα είναι το «ανώτατο διεθνές έγκλημα» όπως καθόρισε το δικαστήριο της Νυρεμβέργης. Κανένας δεν επέκρινε εκείνες τις εισβολές παρά μόνο τον τρόπο που έγιναν σαν «λάθος στρατηγικό» ή σαν ανάμειξη «στον εμφύλιο πόλεμο μιας άλλης χώρας, έναν πόλεμο που δεν μπορείς να κερδίσεις» (Obama και Clinton αντίστοιχα, για την εισβολή στο Ιράκ).

Η κριτική του πολέμου του Ιράκ γίνεται λόγω του μεγάλου του κόστους και της αποτυχίας του.  Οι προθέσεις της διακυβέρνησης Μπους και McCain, περιγράφηκαν σε μια Διακήρυξη Αρχών που δόθηκε στη δημοσιότητα από το Λευκό Οίκο τον Νοέμβριο του 2007, σε μια συμφωνία μεταξύ της κυβέρνησης του Μπους και της υποβασταζόμενης κυβέρνησης του Ιράκ.

Η Διακήρυξη επιτρέπει στις δυνάμεις των ΗΠΑ να παραμείνουν στο αόριστο μέλλον στο Ιράκ με αόριστο στόχο «να αποτρέψουν την ξένη επιθετικότητα» (αν και η μόνη απειλή για επιθετικότητα στην περιοχή είναι από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ) και «για τη εσωτερική ασφάλεια», αν και φυσικά δεν αφορά την εσωτερική ασφάλεια μιας κυβέρνησης που τυχόν απέρριπτε την κυριαρχία των ΗΠΑ. Η Διακήρυξη δεσμεύει επίσης το Ιράκ να διευκολύνει και να ενθαρρύνει «τη ροή των ξένων επενδύσεων στο Ιράκ, ειδικά αμερικανικές επενδύσεις», μια σιδηρά έκφραση της αυτοκρατορικής θέλησης.

Εν συντομία, το Ιράκ πρόκειται να παραμείνει ένα κράτος προτεκτοράτο, που επιτρέπει τις μόνιμες αμερικανικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις και που εξασφαλίζει προτεραιότητα στις αμερικανικές επενδύσεις για την πρόσβαση στους τεράστιους πόρους πετρελαίου του. Αυτή ήταν μια σαφής δήλωση των στόχων της εισβολής, που ήταν άλλωστε εμφανείς στον καθένα που δεν τυφλώθηκε από το επίσημο δόγμα.

Ποιες είναι οι εναλλακτικές λύσεις των Δημοκρατικών; Διευκρινίστηκαν τον Μάρτιο του 2007, όταν το Κοινοβούλιο και Γερουσία ενέκριναν τις Δημοκρατικές προτάσεις που έθεσαν προθεσμίες για την αποχώρηση των στρατευμάτων. Ο γερουσιαστής Kevin Ryan ανώτερο μέλος στο κέντρο Belfer του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ για τις Διεθνείς Σχέσεις, ανέλυσε τις προτάσεις για την Boston Globe:

Οι προτάσεις επιτρέπουν στον Πρόεδρο να παραμερίσει τους συνταγματικούς περιορισμούς προς όφελος της «εθνικής ασφάλειας», κάτι που αφήνει στην πόρτα ορθάνοικτη, γράφει ο Ryan. Επιτρέπουν στα στρατεύματα να παραμείνουν στο Ιράκ «εφ' όσον εκτελούν μια από τις ακόλουθες τρεις συγκεκριμένες αποστολές: 1. προστασία των αμερικανικών εγκαταστάσεων, πολιτών και δυνάμεων, 2. καταπολέμηση της Αλ Κάιντα ή των διεθνών τρομοκρατών και 3. εκπαίδευση των ιρακινών δυνάμεων ασφαλείας». Οι εγκαταστάσεις περιλαμβάνουν τις τεράστιες αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις που χτίζονται γύρω από τη χώρα και την αμερικανική πρεσβεία, μια πραγματική ανεξάρτητη πόλη μέσα στην πόλη, διαφορετική από κάθε άλλη πρεσβεία στον κόσμο. Κανένα από αυτά τα σημαντικά κατασκευαστικά προγράμματα δεν εξελίσσεται με την προσδοκία ότι θα εγκαταλειφθεί.

Οι άλλοι όροι είναι επίσης αόριστοι. «Οι προτάσεις στην πραγματικότητα μπορούν να κατανοηθούν σαν επανατοποθέτηση της αποστολής των στρατευμάτων μας», συνοψίζει ο Ryan: «Μιλάμε για μια καλή στρατηγική, αλλά όχι για μια απόσυρση».

Είναι δύσκολο να δει κανείς πολλή διαφορά μεταξύ των δημοκρατικών προτάσεων της 7ης Μαρτίου και εκείνων του Obama και της Clinton.

ΙΡΑΝ

Όσον αφορά το Ιράν, ο Obama θεωρείται μετριότερος από την Clinton, και το κύριο σύνθημά του είναι «αλλαγή». Ας επικεντρωθούμε λοιπόν σε αυτόν.

Ο Obama ζητά μεγαλύτερη προθυμία στο να διαπραγματευτούμε με το Ιράν, αλλά μέσα στους τυπικούς περιορισμούς. Η θέση του είναι ότι «θα πρόσφερε τις οικονομικές παροτρύνσεις και μια πιθανή υπόσχεση να μην επιδιώξει “αλλαγή καθεστώτος” εάν το Ιράν σταματήσει να παρενοχλεί το Ιράκ και συνεργαστεί στην τρομοκρατία και στα πυρηνικά ζητήματα και σταματήσει να δρα ανεύθυνα υποστηρίζοντας τις Σιιτικές στρατιωτικές ομάδες στο Ιράκ.

Μερικές προφανείς ερωτήσεις έρχονται στο μυαλό μας. Παραδείγματος χάριν, πώς θα μας φαινόταν αν ο Πρόεδρος Mahmoud Ahmadinejad του Ιράν μας προσέφερε μια πιθανή υπόσχεση να μην επιδιώξει τη “αλλαγή καθεστώτος” στο Ισραήλ, εάν αυτό σταματήσει τις παράνομες δραστηριότητές του στα κατεχόμενα εδάφη της Παλαιστίνης και συνεργαστεί στο ζήτημα της τρομοκρατίας και των πυρηνικών;

Η μέτρια προσέγγιση του Obama είναι καλή για την ήδη διαμορφωμένη πλευρά της κοινής γνώμης, άλλωστε συχνά περνά απαρατήρητη. Όπως όλοι οι υποψήφιοι που έχουν μείνει στην κούρσα, ο Obama επιμένει καθ’ όλη την εκλογική του εκστρατεία ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει απειλούν το Ιράν με επίθεση (η κλασσική φράση που αναμασά είναι: «κρατήστε όλες τις επιλογές ανοικτές»), κάτι που παραβιάζει τον χάρτη των Ηνωμένων Εθνών (εάν αυτό απασχολεί κάποιον). Αλλά η μεγάλη πλειοψηφία των Αμερικανών διαφωνεί: το 75% θέλει βελτίωση των σχέσεων με το Ιράν σε σύγκριση με το μόλις 22% που θέλει «απειλές που υπονοούν πόλεμο». Επομένως όλοι οι υποψήφιοι, αντιτάσσονται στα τρία τέταρτα του κόσμο όσον αφορά αυτό το ζήτημα.

Και η αμερικανική και η ιρανική άποψη σχετικά με το θεμελιώδες ζήτημα της πυρηνικής πολιτικής έχει μελετηθεί προσεκτικά. Και στις δύο χώρες, η μεγάλη πλειοψηφία υποστηρίζει ότι το Ιράν πρέπει να έχει τα δικαιώματα οποιουδήποτε κράτους υπογράφει τη Συνθήκη Μη-Διάδοσης: να μπορεί να αναπτύξει την πυρηνική ενέργεια αλλά όχι τα πυρηνικά όπλα.

Οι ίδιες μεγάλες πλειοψηφίες ευνοούν την καθιέρωση μιας «ελεύθερης από πυρηνικά» ζώνης στη Μέση Ανατολή που θα περιελάμβανε και τις ισλαμικές χώρες και το Ισραήλ. Περισσότερο από το 80% των Αμερικανών θέλουν να απαγορευτούν τα πυρηνικά όπλα συνολικά,  -- μια νομική υποχρέωση των κρατών με τα πυρηνικά όπλα, που απορρίπτεται επίσημα από τη διακυβέρνηση Μπους.

Και σίγουρα οι Ιρανοί θα συμφωνούν με τους Αμερικανούς ότι η Ουάσιγκτον πρέπει να τελειώνει τις στρατιωτικές απειλές και να στραφεί στις κανονικές σχέσεις.

Σε ένα φόρουμ στην Ουάσιγκτον τον Ιανουάριο του 2007 όταν δημοσιεύτηκαν τέοιες δημοσκοπήσεις, ο Joseph Cirincione, πρώτος αντιπρόεδρος για την Εθνική Ασφάλεια και τη Διεθνή Πολιτική στο Κέντρο για την Αμερικανική Πρόοδο (και επίσης σύμβουλος του Obama), είπε ότι οι ψηφοφορίες έδειξαν «τη κοινή λογική και των αμερικανών πολιτών και των ιρανών πολιτών ανθρώπων, που φαίνονται να είναι σε θέση να ξεφύγουν από τη ρητορική των ηγετών τους και να βρουν λύσεις κοινής λογικής στα κρίσιμα ζητήματα».

Αν και δεν έχουμε τα εσωτερικά αρχεία, υπάρχει λόγος στο να θεωρούμε ότι το Πεντάγωνο αντιτάσσεται σε μια επίθεση στο Ιράν. Η παραίτηση στις 11 Μαρτίου του ναυάρχου William Fallon ως προϊστάμενου της κεντρικής υπηρεσίας, αρμόδιου για τη Μέση Ανατολή, ερμηνεύθηκε ευρέως ως αντίθεσή του σε μια επίθεση. Πιθανά αυτή την αντίθεση τη μοιράζεται συνολικότερα η στρατιωτική ηγεσία.

Η εκτίμηση της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, τον Δεκέμβριο του 2007, που αναφέρει ότι το Ιράν δεν έχει εκπονήσει πρόγραμμα πυρηνικών όπλων από το 2003, ίσως απεικονίζει την αντίθεση και της Υπηρεσίας Πληροφοριών στη στρατιωτική δράση.

Υπάρχουν πολλά πράγματα που είναι αβέβαια. Αλλά είναι δύσκολο να δεις συγκεκριμένα σημάδια πως μια Δημοκρατική προεδρία θα βελτίωνε την κατάσταση πάρα πολύ, ή θα εναρμόνιζε την ασκούμενη πολιτική με την άποψη των αμερικανών πολιτών ή του υπόλοιπου κόσμου.

ΙΣΡΑΗΛ-ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ

Στο ζήτημα του Ισραήλ και της Παλαιστίνης επίσης, οι υποψήφιοι δεν έχουν δώσει καμιά ελπίδα ότι αναμένεται κάποια ελπιδοφόρα αλλαγή.

Στον ιστοχώρο του, ο Obama, ο υποψήφιος «της αλλαγής» και «της ελπίδας» δηλώνει ότι «υποστηρίζει έντονα τη στενή σχέση ΗΠΑ-Ισραήλ», και ότι θεωρεί ότι «η πρώτη και αναμφισβήτητη υποχρέωσή μας στη Μέση Ανατολή πρέπει να είναι η ασφάλεια του ισχυρότερου συμμάχου της Αμερικής, του Ισραήλ, στη Μέση Ανατολή».

Βεβαίως, είναι οι Παλαιστίνιοι που αντιμετωπίζουν πολύ περισσότερο πρόβλημα ασφάλειας, για την ακρίβεια πρόβλημα επιβίωσης. Αλλά οι Παλαιστίνιοι δεν είναι «ισχυρός σύμμαχος» Το πολύ πολύ, να είναι πολύ αδύνατος σύμμαχος. Ως εκ τούτου, η κατάντια τους προκαλεί μικρή ανησυχία, σύμφωνα με την αρχή ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα καθορίζονται σε μεγάλο βαθμό από το πόσο συνεισφέρει καθένας στη δύναμη, στο κέρδος, στην ιδεολογία.

Ο ιστοχώρος του Obama τον παρουσιάζει ως υπερ-προστάτη του Ισραήλ. «Θεωρεί ότι το δικαίωμα ύπαρξης του Ισραήλ ως εβραϊκό κράτος δεν πρέπει ποτέ να αμφισβητηθεί». Ψάχνοντας στο αρχείο του δεν τον βρήκαμε το ίδιο απαιτητικό να μην αμφισβητείται το δικαίωμα άλλων χωρών να υπάρξουν ως μουσουλμανικά (ή Χριστιανικά ή Λευκά κοκ).

Ο Obama απαιτεί την αύξηση της εξωτερικής βοήθειας «για να εξασφαλίσει ότι οι προτεραιότητες χρηματοδότησης (για στρατιωτική και οικονομική βοήθεια στο Ισραήλ) θα εκπληρωθούν». Επιμένει επίσης, ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν πρέπει «να αναγνωρίσουν τη Χαμάς εκτός και αν αυτή αρνηθεί την καταστατική επιδίωξή της να διώξει το Ισραήλ». Κανένα κράτος βέβαια δεν μπορεί να «αναγνωρίσει» τη Χαμάς, η Χαμας είναι ένα πολιτικό κόμμα, έτσι σε αυτό που λογικά αναφέρεται ο Obama είναι η κυβέρνηση που συγκρότησε η Χαμάς. Η κυβέρνηση αυτή εκλέχτηκε μετά από ελεύθερες εκλογές, αλλά αφού κέρδισε η Χαμάς είναι λάθος και επομένως είναι παράνομη, σύμφωνα με την επικρατούσα θεωρία των ελίτ για τη δημοκρατία.

Και εμφανίζει άγνοια για το ότι η Χαμάς έχει ζητήσει συμφωνία για την ύπαρξη των δύο κρατών, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο, πρόταση που έχουν απορρίψει και οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ.

Ο Obama δεν αγνοεί τους Παλαιστίνιους: «Ο Obama θεωρεί ότι μια καλύτερη ζωή για τις παλαιστινιακές οικογένειες είναι καλή και για Ισραηλινούς και για τους Παλαιστίνιους». Προσθέτει έτσι μια αναφορά και στα δύο κράτη που ζουν δίπλα-δίπλα και που είναι αρκετά ασαφής για να μην ενοχλεί τα ισραηλινά και τα αμερικανικά γεράκια.

Οι Παλαιστίνιοι έχουν έτσι δύο επιλογές. Η πρώτη είναι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ θα εγκαταλείψουν τη μονομερή άρνησή του των τελευταίων 30 ετών και θα δεχτούν τη διεθνή συναίνεση για την ύπαρξη δύο κρατών, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και όλως τυχαίως σύμφωνα με τις επιθυμίες της μεγάλης πλειοψηφίας των Αμερικανών. Αυτό δεν είναι αδύνατο, αν και τα δύο κράτη (ΗΠΑ - Ισραήλ) δουλεύουν σκληρά για να το κάνουν αδύνατο.

Μια δεύτερη επιλογή είναι αυτή που οι ΗΠΑ και το Ισραήλ εφαρμόζουν πραγματικά. Οι Παλαιστίνιοι θα εγκλωβιστούν στη φυλακή της Γάζας και στα καντόνια της Δυτικής Όχθης, και θα χωρίζονται ουσιαστικά οι μεν από τους δε από τις ισραηλινές εγκαταστάσεις και τα τεράστια έργα υποδομής. Και οι μεν και οι δε ουσιαστικά θα είναι κρατούμενοι στο βαθμό που το Ισραήλ κατέχει την κοιλάδα της Ιορδανίας.

Εντούτοις, οι περιστάσεις μπορούν να αλλάξουν, και ίσως αλλάξουν μαζί τους και οι υποψήφιοι, προς όφελος και των Ηνωμένων Πολιτειών και ολόκληρης της Μέσης Ανατολής. Η κοινή γνώμη μπορεί να μην μείνει εύκολα αγνοημένη στο περιθώριο. Η οικονομική ελίτ που διαμορφώνει κατά πολύ την πολιτική μπορεί να αναγνωρίσει ότι τα συμφέροντά της εξυπηρετούνται καλύτερα αν ακούσουν την κοινή γνώμη και τον υπόλοιπο κόσμο, από ότι αν ακολουθήσουν τη σκληρή γραμμή της Ουάσιγκτον.

Περισσότερα...

* ΑΛΛΑΓΗ (CHANGE) είναι το βασικό προεκλογικό σύνθημα του Μπάρακ Ομπάμα

 

Πώς οι Δημοκρατικοί βοήθησαν τον Μπους να κάνει αεροπειρατεία στη χώρα

 

άρθρο της Cynthia McKinney, υποψήφιας προέδρου με την πλατφόρμα "Η εξουσία στο λαό" ("Power to the People")

 

Η χώρα μας έχει πέσει θύμα αεροπειρατείας και οι Δημοκρατικοί αποδείχτηκαν κομμάτι του σχεδίου. Όταν ήρθε στην επιφάνεια το ζήτημα της παραβίασης του Συντάγματος, η ηγεσία των Δημοκρατικών μας έδειξε ότι η παράνομη κατασκοπία σε βάρος του λαού ήταν πάνω από την προστασία των αστικών ελευθεριών.

Όταν ήρθε η κατοχή και ο πόλεμος, η ηγεσία των Δημοκρατικών μας έδειξε ότι η χρηματοδότηση ενός παράνομου και ανήθικου πολέμου, βασισμένου στα ψέματα, ήταν σημαντικότερη από την επιθυμία των ανθρώπων για ειρήνη.

Και όταν οι άνθρωποι, που χτυπιούνται από την οικονομική κακοδιαχείριση αυτής της χώρας, απαίτησαν να αποδοθεί ευθύνη για τα εγκλήματα που έχουν διαπραχτεί ενάντια στους ανθρώπους μέσα στην Αμερική, ενάντια στην παγκόσμια κοινότητα, ενάντια στη φύση, η ίδια η δημοκρατική ηγεσία αφαίρεσε αυτή την κατηγορία από την ημερήσια διάταξη!

Τα ενεργά στελέχη της βάσης του Δημοκρατικού Κόμματος θέλουν έναν αξιοπρεπή μισθό! Ένα υγειονομικό σύστημα που περιλαμβάνει τους πάντες. Θέλουν την ανάκληση των φορολογικών περικοπών για το μεγάλο κεφάλαιο του Μπους, που έχουν φέρει τη μέγιστη οικονομική ανισότητα σε αυτήν την χώρα από τον καιρό της Μεγάλης Ύφεσης. Αλλά το Δημοκρατικό Κόμμα μας απέδειξε ότι είναι ανίκανο να δεσμευτεί για αυτές τις απαιτήσεις ακόμη κι αν προέρχονται από τα ίδια του τα στελέχη.

Η ηγεσία του Δημοκρατικού Κόμματος δεν ανέφερε καν τους επιζώντες από τους Τυφώνες Κατρίνα και Ρίτα στην Καταστατική τους Ατζέντα των 100 πρώτων ημερών.

Η ηγεσία του Δημοκρατικού Κόμματος μας έδωσε τον λογαριασμό από τον ναυτικό αποκλεισμό του Ιράν, τον Νόμο για τον Περιορισμό της Τρομοκρατίας και της Βίαιης Ριζοσπαστικοποίησης και την Ασυλία των Τηλεπικοινωνιακών Εταιρειών για το θέμα της κατασκοπίας. Συνεχίζουν να χρηματοδοτούν τον πόλεμο και την κατοχή με 720 εκατομμύρια δολάρια ημερησίως, ενώ τα παιδιά μας αποφοιτούν από τα κολέγια κατά δεκάδες ή ακόμα και εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια χρεωμένα από τα σπουδαστικά δάνεια. Ολόκληρες πόλεις είναι χρεωμένες και πηγαίνουν στα δικαστήρια ενώ η ηγεσία των Δημοκρατικών στη Γερουσία δίνει στο Πεντάγωνο 1,5 τρις δολάρια ετησίως, χωρίς να ζητήσει λογαριασμό. Αυτός ο προϋπολογισμός είναι επιπλέον των τακτικών εξόδων για τον πόλεμο.

Το Αμπού Γκράιμπ και το Γκουαντανάμο είναι εμβλήματα των νέων αμερικανικών γκουλάγκ τα οποία οι Δημοκρατικοί βοήθησαν να δημιουργηθούν.

Θέλουν για να πιστέψουμε ότι η Κίνα και η Ρωσία είναι οι εχθροί μας, μαζί με άλλες 60 χώρες από τον κατάλογο του Dick Cheney. Θέλουν για να πιστέψουμε ότι οι εργαζόμενοι μετανάστες, που έρχονται σε αυτήν την χώρα για να ζήσουν τις οικογένειές τους, είναι οι εχθροί μας. Αλλά είμαστε σήμερα εδώ για να δηλώσουμε ότι ξέρουμε ποιοι είναι οι πραγματικοί εχθροί μας: Όλοι εκείνοι οι ψεύτικοι πατριώτες -για τους οποίους μας προειδοποίησε ο George Washington- που τυλίγουν γύρω τους τη σημαία την ίδια ώρα που προδίδουν τις αξίες μας.

Εμείς είμαστε οι αληθινοί πατριώτες!

Ξέρουμε ότι η δύναμη αυτής της χώρας βρίσκεται στον τρόπο που επιτρέπει τις διαφορετικές φωνές. Και εδώ πρόκειται να διαφωνήσουμε. Δεν θα μας αποτρέψουν οι αναφορές για τις νέες φυλακές ή για τα πυροβόλα όπλα που σκοτώνουν. Για ερχόμαστε να διαφωνήσουμε εν ειρήνη. Στην πραγματικότητα, διαφωνούμε για την ειρήνη.

Σήμερα, δηλώνουμε την ανεξαρτησία μας από τη συμμόρφωση και την πολιτική εντός πλαισίων. Δηλώνουμε την προθυμία μας να είμαστε ριζοσπάστες αναζητώντας την ειρήνη, πεινώντας για δικαιοσύνη.

Οι ενέργειές μας εδώ αυτή τη βδομάδα ξεκινούν και θα φέρουν τον αφοπλισμό των αεροπειρατών. Δεν είμαστε πλέον φοβισμένοι. Και δεν θα εξαπατηθούμε. Ξέρουμε ότι ψήφος στους Δημοκρατικούς σημαίνει ψήφος για περισσότερο πόλεμο στο Αφγανιστάν και σε άλλα μέρη του κόσμου.

Αλλά σήμερα, είμαστε ελεύθεροι.

Ελεύθεροι να στηριχθούμε στους τέσσερις πυλώνες του προγράμματός μας: προστασία του περιβάλλοντος, ειρήνη, δημοκρατική ελευθερία και κοινωνική δικαιοσύνη. Και τελικά, ξέρουμε τη δύναμή μας. Ξέρουμε τη δύναμη των πολλών. Ξέρουμε ότι η αληθινή δύναμη στηρίζεται στα χέρια των ανθρώπων. Άνθρωποι που είναι πρόθυμοι να παλέψουν.

Δεν χρειαζόμαστε να δούμε μακρύτερα από την Αϊτή, την Ακτή Ελεφαντοστού, την Ισπανία, και την Ινδία για να δούμε τη δύναμη των ανθρώπων στην κάλπη. Όχι μακρύτερα από τη Βραζιλία, τη Βενεζουέλα, τη Χιλή, την Αργεντινή, τον Ισημερινό, τη Βολιβία, τη Νικαράγουα, και την Παραγουάη για να μάθουμε ότι αφού εκεί μπορούν να πετύχουν, μπορούμε και εδώ. Υπό τον όρο ότι οι εκλογές είναι ανόθευτες!

Και εάν οι Δημοκρατικοί υποκύψουν και πάλι στην απάτη, στη νοθεία, και την κλοπή, εμείς θα είμαστε εκεί για να απαιτήσουμε ανόθευτη και ακέραιη εκλογική διαδικασία!

Παντού σε όλη τη χώρα υπάρχουν θετικά δείγματα. Οι πολίτες στη Νέα Υόρκη, στη Φλόριντα, στην Ουάσιγκτον, στην Καλιφόρνια, στο Κολοράντο, στο Τέξας, απελευθερώνονται. Δεν πρέπει να σταματήσουμε! Η χώρα μας το αξίζει! Πάρτε τη χώρα μας πίσω! Όλη η εξουσία στο λαό!

 

Περισσότερα...

του Dennis Loo

Τετάρτη, 27 Αυγούστου 2008

Την Τρίτη, 26 Αυγούστου του 2008 η κεντρική ομιλία στο DNC (Εθνικό συνέδριο Δημοκρατικών) ήταν από τον κυβερνήτη Mark Warner της Βιρτζίνια, και ακολούθησε η Hillary Rodham Clinton.

Ο Warner δήλωσε ότι η βασική αποτυχία του Μπους ήταν (τι παρακαλώ;) – Τα βασανιστήρια; Τα εγκλήματα πολέμου; Τα εγκλήματα ενάντια στην ανθρωπότητα; Η μαζική δολοφονία με έναν πόλεμο βασισμένο στα ψέματα; Η τοποθέτηση του Λευκού Οίκου επάνω από το νόμο; Η εγκληματική κατασκόπευση εναντίον όλων μας; Η απειλή χρήσης όπλων; Η δωροδοκία; Η θεοκρατία; Η καταστροφή από τον τυφώνα Katrina; Η εγκληματική αποτυχία να περιοριστεί η παγκόσμια αύξηση της θερμοκρασίας λόγω του φαινομένου του θερμοκηπίου;;;

Όχι, όχι, όχι, χίλιες φορές όχι.

Η αποτυχία του Μπους ήταν ότι δεν στηρίχτηκε στην δημιουργικότητα και στην πρωτοβουλία των αμερικανικών πολιτών!

Οι ανακατεμένες φράσεις του Warner – που καλύτερα θα έκανε να είχε παραδώσει το μήνυμά του με SMS σε κινητό τηλέφωνο (από αυτά άλλωστε έκανε την περιουσία του) - επισκιάστηκαν, εάν πρόκειται να πιστέψουμε τις αυθεντίες των ΜΜΕ, από την Χίλαρυ.

Η Clinton αποκάλυψε ότι το ζήτημα αυτών των εκλογών ήταν «να πάρουμε πίσω την Αμερική» και για το «μέλλον της Αμερικής». Το πρόβλημα, είπε, είναι ότι ο Μπους και ο McCain είναι κολλημένοι στο παρελθόν.

Το αστείο πράγμα με αυτό το παρελθόν (αν και πρέπει να προσθέσουμε και με το παρόν) – είναι ότι οι Δημοκρατικοί είναι ένα μεγάλο, αδιαχώριστο κομμάτι αυτού του παρελθόντος και αυτού του παρόντος.

Είχαν την πλειοψηφία στη Γερουσία από τον Ιανουάριο του 2007. Υπήρξαν γερουσιαστές – και οι Clinton, Obama και Biden συμπεριλαμβανόμενοι - όλα αυτά τα χρόνια.

Είχαν την δυνατότητα, την εξουσιοδότηση, και τη νομική και ηθική ευθύνη να τελειώσουν την κατοχή του Ιράκ, να κλείσουν το Γκουαντανάμο αμέσως, να βάλουν τέρμα στη βαρβαρότητα των βασανιστηρίων, να αποκαταστήσουν την κράτος δικαίου, να καταγγείλουν, να κατηγορήσουν και να φέρουν στη δικαιοσύνη τους εγκληματίες που έχουν κατασκοπεύσει ανοιχτά εναντίον μας, που έχουν λεηλατήσει την Οικονομία, που έχουν οδηγήσει τον προϋπολογισμό σε πτώχευση, και έχουν διακωμωδήσει τις αστικές ελευθερίες και τη δικαιοσύνη.

Αλλά, αλλά, αλλά, μας λέει η Γερουσιαστής Pelosi: Δεν έχουμε αρκετές ψήφους.

Κανένα πρόβλημα, Νάνσι.

Κωλυσιεργία εδώ. Καθυστέρηση στην επιτροπή παραπέρα. Ποιους κοροϊδεύετε; Είστε οι ηγέτες της Γερουσίας. Είχατε τη δύναμη να το κάνετε. Οι Ρεπουμπλικάνοι το έκαναν όταν είχαν την πλειοψηφία.

Εκτός αυτού, από πότε χρειάζεται το μέτρημα και το ξαναμέτρημα κουκιών για να αντισταθούμε σε εγκλήματα ενάντια στην ανθρωπότητα; Από τότε πότε χρειάστηκαν τόσες και τόσες ψηφοφορίες για να τελειώσουν οι αγριότητες;

Δεν θα ακούσετε οτιδήποτε από αυτό στην εξέδρα του Εθνικού Συνεδρίου των Δημοκρατικών. Δεν θα το ακούσετε από το στόμα της Katie - γοητευτικής διασημότητας - του CBS.

Για αυτά τα δυσάρεστα και τραγικά γεγονότα κανένας δεν θα δείξει την ικανότητα και τη βούληση να τα παραδεχτεί και να μιλήσει.

Ο γάιδαρος των δημοκρατικών (σ.σ. έμβλημα του Κόμματος) πρέπει να αντικατασταθεί από ένα μουλάρι με παρωπίδες.

Η αλήθεια σήμερα στο Ντένβερ θα είναι στους δρόμους.

Περισσότερα...

Paul Street, 31/08/2008

Οι άνδρες και οι γυναίκες που συγκεντρώθηκαν εκεί, είδαν πολλά:

Είδαν τον Barack Obama να μιλά για τους ανθρώπους που άκουσαν το Δρ Μάρτιν Λούθερ Κινγκ στην ομιλία του «έχω ένα όνειρο» (στις 28 Αυγούστου 1963).

Το μεγαλοπρεπές σόου του Obama ενώπιον 84.000 ακροατών στο Εθνικό Συνέδριο των Δημοκρατικών στο Ντένβερ την τελευταία Πέμπτη το βράδυ ήταν ένα αριστούργημα στη συνδυασμένη τέχνη μαζικής προπαγάνδας - διαχείρισης της δημοκρατίας.

Το σόου Obama κατηύθυνε το θυμό και την κριτική στην οπισθοδρομική ημερήσια διάταξη των Ρεπουμπλικανών, στις «αποτυχημένες πολιτικές του George W.Bush», και στον επικίνδυνο και παραπλανητικό John McCain. Ο Obama έριξε έξυπνα και θανατηφόρα βέλη στον McCain για την αφ’ υψηλού στάση των Ρεπουμπλικάνων όσον αφορά την άσχημη οικονομική κατάσταση που βιώνουν οι πολίτες στην αμερικανική επικράτεια. Ο Obama χλεύασε τη στάση των Ρεπουμπλικάνων που διαφημίζουν την κοινωνία - Self Service για τους πολίτες, επικαλούμενοι την «κοινωνία που βασίζεται στην ιδιοκτησία», και παρατήρησε ότι αυτή η κοινωνία μεταφράζεται στην εγκατάλειψη και στην ατίμωση των καθημερινών, απλών, εργαζομένων.

Τα μάτια του έλαμπαν, όταν σούβλιζε τον McCain και τους Ρεπουμπλικάνους που στηρίζουν «τη μείωσης των φόρων για τις μεγάλες επιχειρήσεις», την ιδιωτικοποίηση της κοινωνικής ασφάλισης, και άλλα παρόμοια.

Επικαλέσθηκε τη σκληρή εμπειρία των εργαζόμενων Αμερικανών που αγωνίζονται να αρπάξουν «την αμερικανική ευκαιρία» για να ανέβουν κοινωνικά και να αισθανθούν οικονομική ασφάλεια, καθώς πασχίζουν να παίξουν σύμφωνα με τους κανόνες και δουλεύουν πάρα πολύ σκληρά με αίσθηση «προσωπικής ευθύνης». 

Παρουσίασε λιγότερο έναν λαϊκισμό που έχει κάνει θραύση στην εκστρατεία του, και που οδήγησε πολλούς να τον παρομοιάσουν με τον Dukakis, τον Gore, τον Kerry.

Πολύ καλά όλα αυτά, αλλά οποιοσδήποτε θέλει να παραστήσει ότι η πρόσφατη μεγάλη ομιλία του Obama βγήκε έξω από την τυπική καπιταλιστική και ιμπεριαλιστική παράδοση της αμερικανικής πολιτικής βλέπει όνειρα. Βλέπει την εξουσία όπως την επιθυμεί και όχι όπως πραγματικά είναι.

Κάτω από την περιστασιακή και ευκαιριακή ρητορική του, ο Obama δεν αμφισβήτησε καμιά εσωτερική πολιτική και κανένα ιμπεριαλιστικό δόγμα. Ο θυμός του ήταν μόνο για το θεαθήναι. Προορίστηκε να καλύψει με το ένδυμα του επαναστάτη μια ακόμη μεγαλύτερη δέσμευση προς την αμερικανική αυτοκρατορία και την κοινωνική ανισότητα.

Το πρόσφατο εορταστικό κήρυγμα του Obama δεν κατέβαλε καμία προσπάθεια να ξεπεραστούν τα στενά και ελιτιστικά όρια του αμερικανικού πολιτικού συστήματος των «1,5 κομμάτων» που συναινούν μεταξύ τους και της αυταρχικής στενότατης σύνδεσης των επιχειρήσεων και της ιμπεριαλιστικής αμερικανικής πολιτικής.

Οι προτάσεις του δεν ήρθαν σε κανένα σημείο κοντά στην ικανοποίηση των πραγματικών αναγκών της πλειοψηφίας των φτωχών και της εργατικής τάξης, της οποίας το χάλι ο -εκατομμυριούχος γερουσιαστής- Obama χρησιμοποίησε ως ρητορικό σχήμα για να φτιάξει ξανά τα ξεθωριασμένο του προφίλ στις καθημερινές δημοσκοπήσεις. Σε καμιά περίπτωση δεν αναφέρθηκε στην τεράστια δυστυχία που προκλήθηκε από τις ΗΠΑ, από τους νόμους τους, από τις πολιτικές τους, από τις πρακτικές τους μέσα στη χώρα και σε ολόκληρο τον κόσμο.

Όπως ακριβώς και ο John McCain, ο Obama δεν κάλεσε σε άμεσο τέλος στην εγκληματική κατοχή του Ιράκ – μια κατοχή που ο Obama σαφώς θα συνεχίσει και αυτό το έχει σαφώς υποστηρίξει με διάφορους τρόπους, και φραστικούς και ψηφίζοντας επανειλημμένα τη συνέχιση της χρηματοδότησης.

Όπως και ο McCain, ο Obama δεν έκανε καμία αναφορά στα 1,2 εκατομμύρια Ιρακινών που σκοτώθηκαν από την εισβολή της Αμερικής – εισβολή που ο Obama έχει αποδώσει στην ευγενή μεν αλλά υπερβολική επιχείρηση «εξαγωγής δημοκρατίας» στη διακυβέρνηση Μπους.

Ο Obama δεν είχε τίποτα να πει για τον παράνομο, ανήθικο, και παράφρονα ιμπεριαλιστικό βιασμό της Μέσης Ανατολής που γεννιέται από την αμερικανική επιθυμία για κυριαρχία στα πετρέλαια.

Δεν απαίτησε ένα τέλος στην εξίσου παράνομη κατοχή του Αφγανιστάν, αντίθετα ο Obama ελπίζει να κλιμακώσει αυτή τη ματωμένη ιμπεριαλιστική εισβολή.

Επανέλαβε τον δυσάρεστο ισχυρισμό του ότι οι ΗΠΑ είναι «ένα έθνος σε πόλεμο». Είναι ένας παράλογος τρόπος να περιγραφεί μια αυτοκρατορία με μονομερείς αποικιακές εκστρατείες στην άλλη πλευρά του πλανήτη. Οι περισσότεροι Αμερικανοί ζουν καθημερινά χωρίς «πολεμικές» απαιτήσεις και θυσίες ενώ η κυβέρνησή «τους», επιβάλλει ένα πραγματικό ολοκαύτωμα στο Ιράκ και δολοφονεί πολίτες στο Αφγανιστάν.

Ο Obama δεν απαίτησε βαθιές περικοπές στον αμερικανικό στρατιωτικό προϋπολογισμό ώστε να ελευθερώσει δισεκατομμύρια ακόμα και τρισεκατομμύρια δολαρίων, για κοινωνικά προγράμματα, για μείωση της φτώχειας, για περιορισμό της ανισότητας στην Αμερική.

Δεν ήταν αντάξιος της κληρονομιάς του Δρ Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, δεν υποστήριξε ότι οι ΗΠΑ πρέπει να σταματήσουν να δίνουν το μισό από τον ομοσπονδιακό προϋπολογισμό τους για ένα μαμούθ «αμυντικό» σύστημα που διατηρεί περισσότερες από 720 ξένες στρατιωτικές βάσεις (που σχεδόν βρίσκονται πάνω σε κάθε άλλο έθνος στη γη) και που αποτελεί παγκόσμια τη μισή στρατιωτική δαπάνη.

Ο Obama δεν σημείωσε ότι αυτή η απέραντη και πανάκριβη αυτοκρατορία αποτελεί σοβαρή απειλή για τη περιβαλλοντική και οικονομική ασφάλεια αλλά και για την πολιτική ελευθερία των αμερικανών πολιτών. Δεν σημείωσε ότι με την λοξοδρόμηση της χρηματοδότησης από τα κοινωνικά προγράμματα, και τη χρηματοδότηση στρατιωτικών επιχειρήσεων, γεννιέται η αντιαμερικανική οργή σε όλο τον κόσμο και δικαιολογούνται οι επιθέσεις στις πολιτικές ελευθερίες και στο εσωτερικό και στο εξωτερικό των ΗΠΑ.

Ο Obama δεν έμοιασε στον King στην παρατήρηση του Δόκτωρα ότι ένα έθνος φθάνει στο «πνευματικό θάνατο» όταν ξοδεύει εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια κάθε χρόνο στον καρκίνο της πολεμικής βιομηχανίας, ενώ εκατομμύρια παιδιά του ζουν στην απόλυτη φτώχεια.

Δεν απαίτησε την ελεύθερη υγειονομική περίθαλψη για όλους, πληρωμένη από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση.

Δεν πρότεινε την κρατική εγγύηση για μια σημαντική, κοινωνικά χρήσιμη, και αποδοτική απασχόληση για καθέναν που ψάχνει δουλειά.

Δεν πρότεινε την κρατική εγγύηση για να ανακουφιστεί το ογκώδες οικιστικό πρόβλημα για εκατομμύρια ανθρώπους στην Αμερική που αντιμετωπίζουν τον αποκλεισμό ή και τη απέλαση.

Δεν απαίτησε ένα εγγυημένο εθνικό εισόδημα που να καλύπτει το πραγματικό κόστος μιας ελάχιστα αξιοπρεπούς διαβίωσης στις ΗΠΑ.

Δεν κατήγγειλε την τραγικά άνιση κατανομή του πλούτου στις ΗΠΑ, στο πιο ισχυρό, εκβιομηχανισμένο κράτος στον κόσμο, όπου το πλουσιότερο 1% του πληθυσμού κατέχει το 40% του πλούτου και επίσης «κατέχει» ένα ακόμη μεγαλύτερο ποσοστό πολιτικών και όσων σχεδιάζουν τις πολιτικές.

Είπε ότι «αυτή η χώρα, η δική μας χώρα έχει περισσότερο πλούτο από οποιοδήποτε άλλο έθνος» χωρίς να ενοχληθεί να αναφέρει τον βαθιά οπισθοδρομικό τρόπο με τον οποίο αυτός ο «εθνικός πλούτος» διανέμεται στο εσωτερικό των ΗΠΑ. Δεν είπε τίποτα για τους ταξικούς αποκλεισμούς που εξασφαλίζουν ότι τα παιδιά των πλούσιων γονέων τείνουν να παραμείνουν πλούσια (ανεξάρτητα από το πόσο «προσωπικά ανεύθυνοι» είναι οι απόγονοι), ενώ τα παιδιά των φτωχών γονέων τείνουν να παραμείνουν φτωχά ανεξάρτητα από το πόσο «προσωπικά ικανά» μπορούν να είναι.

Δεν ανέφερε τον συγκλονιστικά αυξανόμενο αριθμό Αμερικανών που ζουν στην ένδεια και την ακραία φτώχεια.

Δεν απαίτησε ριζικές αλλαγές στις πολιτικές φόρων και εξόδων του έθνους ώστε να χρηματοδοτήσει την κοινωνική αναδημιουργία.

Δεν προώθησε τα συνδικαλιστικά δικαιώματα ώστε να επανοικοδομηθεί και να επεκταθεί το εργατικό κίνημα, που αποτελεί το μοναδικό, τεράστιο, αντίθετο στη φτώχεια, πρόγραμμα στην αμερικανική ιστορία.

Δεν απαίτησε την συμμετοχή και την ισότητα του εργατικού κινήματος στους εργασιακούς χώρους ή τον επαναπροσανατολισμό των οικονομικών δραστηριοτήτων του έθνους για να υπηρετήσει χρήσιμους στόχους για την κοινωνία και όχι μόνο για το ιδιωτικό κέρδος.

Δεν έκανε καμία αναφορά στο βαθύ και μόνιμο πρόβλημα του ρατσισμού στη αμερικανική ζωή. Ένα πρόβλημα τόσο μεγάλο, που η καθαρή αξία ενός μέσου μαύρου νοικοκυριού είναι το 7% ενός μέσου λευκού νοικοκυριού.

Δεν απαίτησε ένα τέλος στο ρατσιστικό «πόλεμο των ναρκωτικών» που ταΐζει μια πρωτοφανή αμερικανική φυλακή που τοποθετεί εκατομμύρια μαύρους Αμερικανούς πίσω από τα σίδερα και σημαδεύει έναν στους τρεις μαύρους ενήλικες με λερωμένο κακουργηματικό μητρώο.

Δεν σημείωσε τον κίνδυνο που η υποψηφιότητά του και η επιτυχία των άλλων προεξεχόντων αριστοκρατών μαύρων απειλούν να βαθύνουν τη χρόνια εθνική τύφλωση της Αμερικής των μετα-αστικών δικαιωμάτων. Μιας Αμερικής που  διαιωνίζεται επίμονα από τις φυλετικές διακρίσεις και που τώρα με τον Obama θα ενισχύσει την δηλητηριώδη συνήθεια της λευκής Αμερικής να εξηγεί τις φυλετικές διαφορές από την πλευρά των προσωπικών ή πολιτιστικών αποτυχιών των μαύρων Αμερικανών. Αυτό είναι μια απαράδεκτη ερμηνεία που ο Obama έχει χρησιμοποιήσει και άμεσα και έμμεσα σε περισσότερες από μια περιπτώσεις.

Ενώ διαφημίζει τον θυμό του για τις πολιτικές του παρελθόντος ο Obama δεν απαίτησε την πλήρη και αποκλειστικά δημόσια χρηματοδότηση των αμερικανικών εκλογών ή άλλα μέτρα που θα περιόριζαν την αγρίως δυσανάλογη επιρροή της ολιγαρχίας στην αμερικανική «δημοκρατία δολαρίων» – αυτή η δημοκρατία είναι ότι καλύτερο μπόρεσαν και αγόρασαν τα χρήματα.

Δεν ζήτησε την αλλαγή της εκλογικής διαδικασίας ώστε να ανοίξει ο πολιτικός χώρος και να μπορούν να εκφραστούν και άλλα, προοδευτικά, και έξω από την υπάρχουσα συναίνεση, κόμματα και να δημιουργηθούν έτσι εκλογικές επιλογές που να αντικατοπτρίζουν πραγματικά ολόκληρο το φάσμα της αμερικανικής κοινής γνώμης σχετικά με βασικά ζητήματα πολιτικής.

Δεν απαίτησε τον περιορισμό του δικαιώματος των επιχειρήσεων να διαμορφώνουν τα σχέδια νόμου.

Δεν υποστήριξε να βγει παράνομη η χρήση κεφαλαίων για πολιτικούς λόγους από τις επιχειρήσεις.

Δεν απαίτησε την απαγόρευση σε υψηλόβαθμους πολιτικούς 10 χρόνια ή και περισσότερο μετά τη θητεία τους να γίνονται μέλη επιχειρηματικών λόμπι.

Δεν υποστήριξε την απαγόρευση σε υψηλόβαθμους υπαλλήλους εταιρειών να συμμετάσχουν σε επιτροπές με ρυθμιστική δύναμη για τις βιομηχανίες τους.

Δεν απαίτησε να γίνει παράνομο για τις εταιρίες το να προσπαθούν να καθορίσουν την ψήφο των υπαλλήλων τους.

Δεν απαίτησε την αποσύνθεση των ισχυρών μονοπωλίων μέσω της απαρέγκλιτης εφαρμογής αντιμονοπωλιακών νόμων και θέσπισης ακριβών ορίων για το μέχρι ποιο ποσοστό μπορεί να ελέγχει μια εταιρεία.

Δεν απαίτησε την επέκταση των δημόσιων ΜΜΕ και την δημόσια επιχορήγηση για εναλλακτικά ΜΜΕ για τον πολίτη.

Δεν απαίτησε τους νέους εταιρικούς χάρτες που επαναπροσδιορίζουν τη μεγάλη επιχείρηση ως έναν δημόσιο φορέα από τον οποίο απαιτείται να εξυπηρετήσει το δημόσιο ενδιαφέρον και το κοινό καλό και να είναι υπεύθυνος στην ευρύτερη κοινότητα.

Κατηγορώντας για τα προβλήματα της Αμερικής σχεδόν εξ ολοκλήρου τους Ρεπουμπλικάνους, ο Obama δεν έδειξε να καταλαβαίνει ότι και το δικό του κόμμα είναι αιχμάλωτο των εταιρειών, συμβάλλει και συναινεί στην στρατοκρατική πολιτική και συναινεί κεντρικά στην επεξεργασία και την εφαρμογή των νεοφιλελεύθερων πολιτικών της αυτοκρατορίας. Συναινεί στην πολιτική που έχει κάνει τόσο πολλή ζημιά στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Οι συναινετικοί στους Ρεπουμπλικάνους Δημοκρατικοί, παρέμειναν αόρατοι στην ομιλία του.

 

Φυσικά, δεν υπάρχει τίποτα που εκπλήσσει στην εκκωφαντική σιωπή του Obama στα θέματα που κανονικά θα ήταν στην πρώτη γραμμή της ημερήσιας διάταξης οποιασδήποτε σοβαρής προοδευτικής αριστερής «αλλαγής». Όπως σημείωσε τον περασμένο Μάρτιο ο Howard Zinn «το Δημοκρατικό Κόμμα τα έχει σπάσει με τον ιστορικό συντηρητισμό του, την προσκόλλησή του στους πλουσίους, την προτίμησή του για τον πόλεμο, τότε και μόνο τότε που αντιμετώπισε την εξέγερση της βάσης, όπως στις δεκαετίες του '30 και του '60». Σήμερα δεν υπάρχει καμία άξια λόγου ριζοσπαστική εξέγερση.

Δεν υπάρχει κανένας που να σπρώχνει τον Obama προς τη βάση και προς τα αριστερά. Πράγματι πολλοί από τους ανθρώπους που θα έπρεπε να κάνουν ακριβώς αυτό, έχουν γίνει αιχμάλωτοι καταναλωτές της Obama μανίας. Η μικρή παρουσία του αντιπολεμικού κινήματος στο Ντένβερ οφείλεται εν μέρει σε πολλές παιδαριώδεις ή και κυνικές θεωρίες «αριστερών» ηγετών ότι ο Obama είναι ο προοδευτικός αντιπολεμικός υποψήφιος.

Οι σοβαροί προοδευτικοί άνθρωποι πρέπει να ξεπεράσουν αυτή την ψευδαίσθηση – και ίσως χρειάζεται να δουν τον ήρωα τους να ασκεί πολιτική από το Οβάλ Γραφείο για να την ξεπεράσουν. Πρέπει να υποστηρίξουν επιθετικά την προοδευτική ατζέντα στην οποία ο Obama δεν έδωσε φωνή χτες το βράδυ. Και πρέπει να εκτιμήσουν το σοφό σχόλιο που έκανε ο Noam Chomsky:

«Μια τεράστια εκστρατεία προπαγάνδας επιχειρείται για να κάνει τους ανθρώπους να δουν τις εκτυφλωτικές λογοκοπίες και να πουν “αυτό είναι πολιτική”. Αλλά δυστυχώς δεν είναι. Είναι μόνο ένα μικρό μέρος της πολιτικής. Ο στόχος για εκείνους που θέλουν να μετατοπίσουν την πολιτική σε προοδευτική κατεύθυνση είναι να αυξηθούν και να γίνουν αρκετά ισχυροί έτσι ώστε να μην μπορούν να αγνοηθούν από τα κέντρα εξουσίας…  Στις εκλογές πρέπει να γίνουν λογικές επιλογές. Αλλά είναι δεύτερες σε σημασία σχετικά με τη σοβαρή πολιτική δράση. Το κύριο καθήκον είναι να δημιουργηθεί μια πραγματικά ανταγωνιστική δημοκρατική κουλτούρα και αυτή η προσπάθεια αφορά και πριν και μετά τα εκλογικά αποτελέσματα, οποιοσδήποτε κι αν είναι η έκβασή τους " (Chomsky, Interventions [San Francisco, 2007] Σελ. 99-100).        

Είναι αλήθεια ότι ο Obama δεν θα μπορούσε να πει πολλά από αυτά που του κάνω κριτική χωρίς να εκτεθεί σε μια τεράστια και θανατηφόρα επίθεση από τις εταιρείες. Όμως η βαθιά σιωπή του συντηρητικού Obama στα ζητήματα που αφορούν τους πραγματικά προοδευτικούς, απλά απεικονίζει τους κανόνες του αμερικανικού εκλογικού παιχνιδιού.  Αυτοί οι κανόνες πρέπει να ακολουθηθούν από οποιοδήποτε υποψήφιο που πάει στα σοβαρά να το κερδίσει.

Εντάξει, αλλά από την άλλη μεριά – όπως ακριβώς πρότεινε ο Chomsky την παραμονή του πρόσφατου μεγάλου προεδρικού φρικτού σόου- η προοδευτική αμερικανική πολιτική δεν πρέπει να περιμένει πρώτα από όλα τις προεδρικές εκλογές. Ίσως οι προοδευτικοί να πρέπει να κάνουν περισσότερα για να απαξιώσουν το καπιταλιστικό παιχνίδι της ψήφου και να εστιάσουν περισσότερο στον ακτιβισμό των κινημάτων ανάμεσα στις εκλογικές μάχες.

Ίσως πιο επείγον είναι να ανοικοδομήσουμε και να επεκτείνουμε τις λαϊκές οργανώσεις, τους δημοκρατικούς θεσμούς, τις αρχές και τις αξίες, έξω και πέρα από τις εκκωφαντικές συγκρούσεις των μαζικά διαφημιζόμενων υποψηφίων – εμπορικών σημάτων. Ίσως πρέπει να αναπτύξουμε μια πολιτική και ένα κίνημα ριζωμένο στις μάζες που θα συμμετάσχουν τακτικά και μόνιμα και δεν θα αποτελούν πια ένα διοικούμενο «εκλογικό σώμα» που είναι άγεται και φέρεται είτε από τους Ρεπουμπλικάνους είτε από τους Δημοκρατικούς. Ίσως οι πραγματικά προοδευτικοί θα πρέπει να αποδομήσουν την παρωδία με τις «μεγάλες προσωπικότητες» και την «εκλογική παγίδα» και να εστιάσουν περισσότερο στη «σοβαρή πολιτική δράση» πριν και μετά τις επιμέρους, παραπλανητικές, υποσχέσεις που δεν θα κρατηθούν και τις μεγάλες σιωπές που κυριαρχούν κατά το εκλογικό θέαμα ανά τετραετία.

Περισσότερα...

Δημοσιεύτηκε από την πλατφόρμα “World can’t wait”, 23/08/2008

Ερ: Είναι ο Barack Obama ο «αντιπολεμικός υποψήφιος;»

Απ: Εξαρτάται για ποιο πόλεμο μιλάτε. Ο Barack Obama έχει απειλήσει επανειλημμένα με στρατιωτική δράση ενάντια στο Ιράν, και έχει αρνηθεί να αποκλείσει τη χρησιμοποίηση των πυρηνικών όπλων. Σκεφτείτε το αυτό ένα δευτερόλεπτο: Αρνήθηκε να αποκλείσει τη χρήση πυρηνικών όπλων ενάντια σε πολίτες. Σε μια ομιλία του Ιουνίου του 2008 ενώπιον της Αμερικανο-ισραηλινής Επιτροπής Δημόσιων Υποθέσεων (AIPAC), είπε: «Θα κάνω τα πάντα που μπορώ για να αποτρέψω το Ιράν από την απόκτηση ενός πυρηνικού όπλου. Τα πάντα».

Ένα σημαντικό στοιχείο της πλατφόρμας Obama είναι η παράταση της αμερικανικής κατοχής του Αφγανιστάν. Σε δήλωσή του στις 14 Ιουλίου 2008 στους New York Times, υποστήριξε, «χρειαζόμαστε περισσότερα στρατεύματα, περισσότερα ελικόπτερα, καλύτερες υπηρεσίες συγκέντρωσης πληροφοριών και περισσότερη μη στρατιωτική βοήθεια για να ολοκληρώσουμε την αποστολή μας εκεί». Ένας βασικός λόγος που ο Obama θέλει να αποσύρει τα στρατεύματα από το Ιράκ είναι για να σταλούν στο Αφγανιστάν.

Ο Obama επίσης έχει απειλήσει επανειλημμένα να επιτεθεί στο Πακιστάν. Για παράδειγμα την 1η Αυγούστου, είπε ότι «εάν έχουμε πληροφορίες για μεγάλης αξίας τρομοκρατικούς στόχους και ο Πρόεδρος Musharraf δεν ενεργήσει, θα ενεργήσουμε εμείς».

Άρα, υποστηρίζει μόνο να κυνηγήσουμε τους τρομοκράτες – τους κακούς; Αυτό όμως είναι ακριβώς ότι ο Μπους και Cheney υποστηρίζουν πάντα.

Τέλος ο Barack Obama αφιερώνει ένα ολόκληρο τμήμα του ιστοχώρου του στην έκκλησή του για επέκταση των αμερικανικών στρατευμάτων. Για ποιο λόγο ένας «αντιπολεμικός υποψήφιος» συνηγορεί σε μια μαζική επέκταση των στρατευμάτων;

Ερ: Αντιτίθεται ο Barack Obama στον πόλεμο του Ιράκ; Και γιατί;

Απ: Και ναι και όχι. Και, οι δύο απαντήσεις οφείλονται στην επιθυμία του να επεκτείνει την Αμερικανική ιμπεριαλιστική κυριαρχία στη Μέση Ανατολή:

Όχι ο Obama δεν αντιτάσσεται στον πόλεμο του Ιράκ υπό την έννοια ότι έχει ψηφίσει επανειλημμένως τη χρηματοδότησή του. Τον Ιούνιο του 2008, ψήφισε ώστε να εγκριθούν 187 δισεκατομμύρια $ και να χρηματοδοτηθούν περαιτέρω οι πόλεμοι του Ιράκ και του Αφγανιστάν.

Και ναι, αντιτάσσεται στον πόλεμο, υπό την έννοια ότι έχει κάποια κριτική στην αμερικανική πολιτική στο Ιράκ: Δηλαδή, ότι ο πόλεμος δεν πηγαίνει καλά για το στρατό των ΗΠΑ, ότι απορροφά ενέργεια και πόρους μακριά από άλλους πολέμους που αισθάνεται ότι πρέπει να κάνουν οι ΗΠΑ. Σε εκείνες τις ίδιες δηλώσεις στις 14 Ιουλίου στους New York Times ο Obama καθιστά σαφή τη φύση της αντίρρησης του στον πόλεμο του Ιράκ: «Πίστευα ότι ήταν ένα τεράστιο λάθος να επιτρέψουμε να αποσπαστούμε από την πάλη ενάντια στη Αλ Κάιντα και τους Ταλιμπάν με την εισβολή σε μια χώρα που δεν αποτελούσε επικείμενη απειλή για τις ΗΠΑ και δεν είχε καμία σχέση με τις επιθέσεις της 9ης Σεπτεμβρίου» είπε ο Obama. «Από τότε, περισσότεροι από 4.000 Αμερικανοί έχουν πεθάνει και έχουμε ξοδέψει σχεδόν 1 τρισεκατομμύριο $. Ο στρατός μας είναι πιεσμένος. Και σχεδόν κάθε απειλή που αντιμετωπίζουμε - από το Αφγανιστάν έως την Αλ Κάιντα, έως το Ιράν - έχει αυξηθεί».

Αυτή η θέση δείχνει ότι η αντίρρηση του Obama στον πόλεμο του Ιράκ παρακινείται από τον ίδιο παράγοντα με την απόφασή του παρόλα αυτά να συνεχίσει να τον χρηματοδοτεί. Δηλαδή, παραφράζοντας τον Μπομπ Ντύλαν, «θέλει απλά να είναι στην πλευρά που κερδίζει».

Ερ: Αλλά ο Barack Obama δεν θα υπερασπίσει τις αστικές ελευθερίες και τα δημοκρατικά δικαιώματα;

Απ: Η απάντηση είναι εύκολη: όχι. Τον Ιούλιο ο Obama ψηφίζει χωρίς ντροπή υπέρ της τροποποίησης του νόμου FISA, που επεκτείνει απεριόριστα την εξουσία του Προέδρου ώστε να μπορεί να κατασκοπεύσει τις επικοινωνίες των αμερικανικών πολιτών, και χορηγεί ασυλία στις Εταιρείες Τηλεπικοινωνιών που πραγματοποιούσαν αυτήν την κατασκοπία στο παρελθόν. Αυτό εξαγρίωσε πολλούς υποστηρικτές του, ειδικά αφού ο Obama είχε υποσχεθεί επανειλημμένα να ψηφίσει ενάντια στην παροχή ασυλίας στις Εταιρείες Τηλεπικοινωνιών.

Αυτά κάνει ο Obama τη στιγμή που προσπαθεί ακόμη να κερδίσει την ψήφο σας. Φανταστείτε τι θα κάνει μόλις εκλεχτεί. Εάν αυτά δεν ήταν αρκετά, να θυμηθούμε ότι ο Obama ψήφισε το 2006 να ενεργοποιηθεί και πάλι ο USA Patriot Act.

Ερ: Ποια είναι η θέση του Obama για τη μετανάστευση;

Απ: Υποθέτοντας ότι εσείς θεωρείτε ότι «κανένας άνθρωπος δεν είναι παράνομος», η θέση του Ομπάμα είναι εξαιρετικά κακή.

Ο Obama ψήφισε για το «νόμο διασφάλισης της περίφραξης» το 2006, που ενέκρινε την κατασκευή πρόσθετων 700 μιλίων της περίφραξης κατά μήκος των Αμερικανο- Μεξικανικών συνόρων και προέβλεπε αυξημένη επιτήρηση σε όλα τα διεθνή αμερικανικά σύνορα.

Τον Μάρτιο αυτού του έτους, ο Ομπάμα ψήφισε επίσης την τροποποίηση του νόμου περί μετανάστευσης και έγκρισης εργοδοτικών αδειών. Αυτόν τον νόμο, το Project Vote Smart, μια μη κομματική οργάνωση που ψάχνει το τι ψήφισαν οι υποψήφιοι πρόεδροι χαρακτηρίζει ως εξής: «Ψήφισαν τροποποίηση που επιτρέπει στον Πρόεδρο της Επιτροπής του Προϋπολογισμού της Γερουσίας να αυξήσει τα έξοδα για την ασφάλεια των συνόρων, να επεκτείνει την επιβολή των νόμων μετανάστευσης, να αυξήσει τις ποινικές ρήτρες ενάντια στους εργοδότες που μισθώνουν τους αδήλωτους μετανάστες, να επεκτείνει την Εθνοφυλακή στα νότια και στα βόρεια σύνορα των Ηνωμένων Πολιτειών, και να αναφέρει και να απελαύνει τους μετανάστες που δεν είναι πολίτες των ΗΠΑ, υπό τον όρο ότι τέτοια έξοδα δεν θα αύξαναν το δημοσιονομικό έλλειμμα».

Ο ιστοχώρος του Obama επαληθεύει: «Ο Obama υποστηρίζει ένα σύστημα που επιτρέπει στους αδήλωτους μετανάστες που έχουν καλή συμπεριφορά να πληρώσουν ένα πρόστιμο, να μάθουν αγγλικά, και να πάνε πίσω στην ουρά για να γίνουν πολίτες των ΗΠΑ». Με άλλα λόγια, ο Obama υποστηρίζει ένα σύστημα που κάνει τους μετανάστες επίσημους δεύτερης κατηγορίας πολίτες… Εάν είναι τυχεροί.

Ερ: Αλλά τουλάχιστον ο Barack Obama είναι ενάντια στα βασανιστήρια. Σωστά;

Απ: Όπως λέει και η παροιμία: «Οι πράξεις μιλούν δυνατότερο από τις λέξεις». Είναι αλήθεια ότι ο Obama έχει πει ότι, εάν εκλεγεί θα κλείσει το Γκουαντανάμο και θα αποκαταστήσει την έννομη τάξη. Και έχει πει επίσης ότι «δεν είναι ποτέ σωστό για τις ΗΠΑ να βασανίζουν».

Αλλά τι κάνει ο Barack Obama τώρα – την ίδια στιγμή που αυτή η κυβέρνηση υποβάλει ανοιχτά τους κρατουμένους, σε βασανιστήρια, σε ακραία απομόνωση, σε στέρηση ύπνου, σε σεξουαλική ταπείνωση, και σε αμέτρητες άλλες μορφές σαδιστικών βασανιστηρίων; Τι έχει κάνει όταν εκατοντάδες έχουν εξαντληθεί κρατούμενοι για χρόνια στο Γκουαντανάμο χωρίς δίκη; Όλο και περισσότερα στοιχεία έρχονται στην επιφάνεια ότι το καθεστώς Μπους ενέκρινε αυτά τα βασανιστήρια, μέχρι που ο Μπους αναγνώρισε τελικά ότι τα βασανιστήρια προγραμματίστηκαν;
Τίποτα.

Τον Απρίλιο, μετά από δημοσίευμα του ABC News που ανέφερε ότι κορυφαίοι ανώτεροι υπάλληλοι της διακυβέρνησης του Μπους συναντήθηκαν πολλές φορές στο Λευκό Οίκο για να προγραμματίσουν και να εγκρίνουν τα βασανιστήρια, ένας δημοσιογράφος της εφημερίδας Philadelphia Daily News ρώτησε τον Obama εάν ως Πρόεδρος θα ήταν πρόθυμος να ερευνήσει εάν το καθεστώς Μπους διέπραξε εγκλήματα. Ο Obama ξεγλίστρησε με τη φράση «εάν τα εγκλήματα έχουν διαπραχτεί, πρέπει να ερευνηθούν» ακόμα κι όταν ήταν προφανές ότι η διακυβέρνηση Μπους είχε διαπράξει τα εγκλήματα και λίγες μέρες νωρίτερα, ο ίδιος ο Μπους είχε παραδεχτεί τις συνεδριάσεις όπου τα βασανιστήρια προγραμματίστηκαν.

Κατά τη διάρκεια της απάντησης στην ερώτηση του δημοσιογράφου, ο Obama είπε επίσης: «Ένα από τα πράγματα που πρέπει να υπολογίσουμε στον πολιτικό μας πολιτισμό είναι να μάθουμε να διακρίνουμε τις χαζές πολιτικές από τις πολιτικές που ανέρχονται στο επίπεδο ποινικής δραστηριότητας. Ξέρετε, με ρωτάνε συχνά για την απαγγελία κατηγοριών και έχω πει ότι δεν θα ήταν σωστό να το ακολουθήσουμε επειδή σκέφτομαι ότι η απαγγελία κατηγορίας είναι κάτι που πρέπει να κρατήσουμε για τις εξαιρετικές περιστάσεις».

Ο Obama αντιτάσσεται υποθετικά στα βασανιστήρια, αλλά είναι εντελώς απρόθυμος να λάβει οποιαδήποτε μέτρα για να τα σταματήσει. Προφανώς δεν σκέφτεται ότι η χρήση των βασανιστηρίων είναι μια «εξαιρετική περίσταση» που θα άξιζε την απαγγελία κατηγορίας. Μας προσφέρει μόνο τις φραστικές καταδίκες και τις υποσχέσεις ότι, μόλις εκλεγεί, θα εργαστεί για να σταματήσουν τα βασανιστήρια. Θυμηθείτε, εάν μένουμε μόνο στις λέξεις, ο Μπους και ο Cheney έχουν πει επίσης σε πολλές περιπτώσεις ότι δεν είναι ΟΚ για τις Ηνωμένες Πολιτείες τα βασανιστήρια.

Ερ: Η εκλογή του πρώτου μαύρου Προέδρου στην αμερικανική ιστορία δεν θα ήταν τεράστια πρόοδος στο πρόβλημα του ρατσισμού;

Απ: Ας αναρωτηθούμε για αυτή την ερώτηση. Εάν ο Barack Obama γίνει Πρόεδρος, ο 1 στους 9 μαύρους ενήλικες στις ΗΠΑ μεταξύ των ηλικιών 20 και 34 δεν θα είναι πλέον στη φυλακή; Οι εκατοντάδες χιλιάδες των μαύρων δεν θα υποβάλλονται πλέον σε ατιμωτικούς ελέγχους από την Αστυνομία της Ν.Υ. στους δρόμους; Η αστυνομία θα σταματήσει να πυροβολεί τον έναν έγχρωμο μετά τον άλλον; Δεν θα είναι πλέον αλήθεια ότι τριπλάσιοι έγχρωμοι από ότι λευκοί θα ζουν κάτω από το 125% του ορίου φτώχειας στις ΗΠΑ; Τα μαύρα παιδιά δεν θα είναι δύο φορές πιο πιθανό από όσο τα λευκά παιδιά να μην έχουν καμία ασφάλεια υγείας;

Η κατεδάφιση των προγραμμάτων στέγασης και η μαζική υποχρεωτική μετακίνηση αφρο-αμερικανικών πληθυσμών στην μετα-Katrina Νέα Ορλεάνη θα ανατραπούν ξαφνικά;

Αυτά είναι μόνο μερικά εξαιρετικά ισχυρά γεγονότα για το τι σημαίνει ο ρατσισμός στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το βασικό είναι αυτό: Ενώ τα απαράδεκτα ρατσιστικά, μεμονωμένα γεγονότα είναι ένα κυρίαρχο, καθημερινό φαινόμενο σε όλη την κοινωνία, η άσπρη υπεροχή είναι ένα θεσμικό και μόνιμο κοινωνικό φαινόμενο. Η εκλογή ενός μαύρου επικεφαλής μιας κυβέρνησης που επιβάλλει αυτήν ακριβώς την λευκή υπεροχή δεν θα φέρει το τέλος αυτού του φαινομένου.

Πέρα από αυτά, υπάρχει το συγκεκριμένο θέμα για το πώς ο Barack Obama έχει ο ίδιος αντιμετωπίσει τα προβλήματα φυλετικών διακρίσεων. Αφότου αφέθηκαν ελεύθεροι οι αστυνομικοί που δολοφόνησαν τον Sean Bell με 50 πυροβολισμούς χωρίς καν επίπληξη, ιδού τι είπε ο Obama: «Καλά, κοιτάξτε, προφανώς υπήρξε μια τραγωδία στη Νέα Υόρκη. Χωρίς να έχω όλα τα γεγονότα ακριβώς υπόψη μου, αυτή η ιστορία είναι πιθανή περίπτωση της υπερβολικής χρήσης βίας. Ο δικαστής όμως έχει αποφασίσει και είμαστε έννομο κράτος, ένα έθνος με νόμους, και έτσι σεβόμαστε την απόφαση»…

Πρέπει λοιπόν «να σεβαστούμε» μια απόφαση που επιτρέπει στην αστυνομία να πυροβολεί και να σκοτώνει αθώους μαύρους και να μένει ατιμώρητη;

Και στην ομιλία του με αφορμή την Ημέρα του Πατέρα ο Obama κατηγόρησε τους μαύρους πατέρες για ένα μεγάλο μέρος των προβλημάτων που αντιμετωπίζει η μαύρη Αμερική:
«Αλλά εάν είμαστε τίμιοι με τον εαυτό μας, θα αναγνωρίσουμε ότι τι πάρα πολλοί πατέρες είναι απόντες από πάρα πολλές ζωές παιδιών και από πάρα πολλά σπίτια. Έχουν εγκαταλείψει τις ευθύνες τους, ενεργώντας όπως οι ανήλικοι. Και τα θεμέλια των οικογενειών μας είναι πιο αδύνατα εξαιτίας αυτού του πράγματος. Εσείς και εγώ γνωρίζουμε πόσο αυτό ισχύει στην αφρο-αμερικανική κοινότητα. Ξέρουμε ότι περισσότερα από τα μισά μαύρα παιδιά ζουν σε μονογονεϊκές οικογένειες. Ο αριθμός των παιδιών αυτών έχει διπλασιαστεί και ξανα διπλασιαστεί από τότε που ήμασταν παιδιά. Ξέρουμε τις στατιστικές - ότι τα παιδιά που μεγαλώνουν χωρίς πατέρα στο σπίτι είναι πέντε φορές πιθανότερο να ζήσουν στην φτώχεια και να διαπράξουν το έγκλημα, εννέα φορές πιθανότερο να σταματήσουν το σχολείο και είκοσι φορές πιθανότερο να καταλήξουν στη φυλακή. Είναι πιθανότερο να έχουν προβλήματα συμπεριφοράς, ή να φύγουν από το σπίτι, ή να γίνουν οι ίδιοι γονείς σε πολύ μικρή ηλικία. Και τα θεμέλια της κοινότητάς μας γίνονται έτσι ακόμη πιο αδύνατα».

Ερ: Και λέτε ότι θα είμαστε εντάξει εάν οι προοδευτικοί απέχουν από τις εκλογές και κερδίσει ο McCain;

Απ: Φυσικά και όχι. Αλλά και δεν θα είμαστε εντάξει εάν κερδίσει και ο Obama.

Ο McCain κάνει σαφή την πρόθεσή του να συνεχίσει την εγκληματική και βάναυση κατοχή σε Ιράκ και Αφγανιστάν, απειλεί επανειλημμένα το Ιράν και «αστειεύεται» για τη δολοφονία των ιρανών πολιτών. Αντιτίθεται με δριμύτητα στο δικαίωμα άμβλωσης. Και αντιτίθεται στην πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου να χορηγηθούν δικαιώματα της έννομης τάξης στους κρατουμένους…

Αυτά είναι μερικά μόνο παραδείγματα από έναν ατελείωτο κατάλογο παραδειγμάτων που δείχνουν τον εφιάλτη που θα φέρει μια προεδρία McCain.

Αλλά και μια προεδρία Obama θα ήταν επίσης ένας εφιάλτης για τους ανθρώπους του κόσμου. Όπως παρουσιάσαμε τα παραπάνω γεγονότα, η ψήφος υπέρ Obama είναι μια ψήφος υπέρ (μεταξύ άλλων): Για εκτεταμένο πόλεμο και μεγαλύτερη βία στο Αφγανιστάν. Για αυξανόμενη επιτήρηση από τον Μεγάλο Αδερφό των αμερικανών πολιτών. Για απειλές πολέμου (αν όχι και πραγματικό πόλεμο) ενάντια στο Ιράν και στο Πακιστάν. Για καταστολή των μεταναστών  και συνενοχή στα βασανιστήρια. Και αυτά είναι ακριβώς το τι μας λέει ο Obama τώρα. Ποιος ξέρει τι άλλο θα κάνει εάν κερδίσει τις εκλογές.

Η ερώτηση «εσείς λέτε ότι πρέπει να αφήσουμε τον McCain να εκλεγεί;» είναι απολύτως λαθεμένη. Η ερώτηση που πρέπει να γίνει είναι: Τι μπορούμε να κάνουμε τώρα, μέχρι, και μετά από τις εκλογές για να αντισταθούμε στην κατεύθυνση που και ο McCain και ο Obama θέλουν να πάρει αυτή η χώρα και όλος ο κόσμος;

Ερ: Εάν οι εκλογές δεν είναι τρόπος για να αλλάξουμε τα πράγματα, τι μπορούμε να κάνουμε;

Απ: Χρειάζονται τρία πράγματα.

Πρώτον να αναγνωρίσουμε την κατάσταση: Ότι παρά τα λογύδρια και τα κλισέ του Obama για «την ελπίδα» και «την αλλαγή» τα πραγματικά κίνητρα της εκστρατείας του είναι: 1) Να εκτρέψει τη γνήσια αντίσταση από τους δρόμους στην κάλπη. 2) Να κάνει τους ανθρώπους «να αισθανθούν περήφανοι» για τη χώρα τους και πάλι, ακόμα κι αν αυτή η χώρα βιάζει, βασανίζει, και λεηλατεί όλο τον κόσμο. 3) Να διαδώσει το ψέμα ότι ο ρατσισμός, ακόμα κι αν υπάρχει ακόμα, δεν μπορεί να είναι μια «δικαιολογία» για τους μαύρους, γιατί –κοιτάξτε- υπάρχει ένας μαύρος στο Λευκό Οίκο! 4) Να κερδίσει μια λαοφιλή εξουσιοδότηση για ένα κυβερνητικό πρόγραμμα που θα οδηγήσει στην πραγματικότητα σε περισσότερους ατελείωτους πολέμους και καταστολή.

Μετά από αυτά, χρειάζεται μια δήλωση: «Δεν παίρνω το μέρος του μικρότερου κακού. Τελεία και παύλα. Όχι στη λογική του μικρότερου κακού. Θέλω τα εγκλήματα της κυβέρνησής μας να σταματήσουν εδώ και τώρα και όχι να συνεχιστούν από μια άλλη κυβέρνηση που παρουσιάζεται κάτω από το σύνθημα της «αλλαγής».

Μετά από αυτήν την αναγνώριση της κατάστασης και από αυτήν τη δήλωση χρειάζεται και μια βασική απόφαση: να γίνουμε μέρος και να συμβάλουμε όσο περισσότερο μπορούμε σε ένα μαζικό, ανεξάρτητο κίνημα που θα αντιστέκεται ενιαία και στα δύο κακά ενδεχόμενα που μας προσφέρονται: ένα κίνημα που θα παλεύει για να σταματήσει τον Διαρκή Πόλεμο, τα βασανιστήρια, την κατασκοπία και την καταστολή, ανεξάρτητα από το ποιο κόμμα τα υλοποιεί.

Περισσότερα...

16 Ιουλίου 2008

Σε έξι εβδομάδες, οι δημοκράτες συναντιούνται στο Ντένβερ.
Όπως οι πρόσφατες ειδήσεις καθιστούν σαφές, θα μπορούσε να εξαπολυθεί μια επίθεση στο Ιράν πριν τις εκλογές, επεκτείνοντας την Ατζέντα του Μπους και στην επόμενη διακυβέρνηση , ανεξάρτητα του ποιος είναι ο πρόεδρος.

Ποιος θα σταματήσει μια επίθεση στο Ιράν;
Όχι οι Δημοκρατικοί, που ενέκριναν κρυφά τις στρατιωτικές διαδικασίες που ο George Bush έχει ήδη σχεδιάσει μέσα στο Ιράν. Όχι οι δημοκρατικοί ηγέτες -συμπεριλαμβανομένου του γερουσιαστή Obama- που επιμένει, ξανά και ξανά, ότι «όλες οι επιλογές» είναι πιθανές για τη στρατιωτική δράση ενάντια στο Ιράν, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης των πυρηνικών όπλων!
Όχι οι Δημοκρατικοί που, στην πλειοψηφία τους, συμπεριλαμβανομένου του Obama, όχι μόνο ενέκριναν αναδρομική ασυλία για τις μεγάλες επιχειρήσεις τηλεπικοινωνιών που με το δόγμα Μπους κατασκόπευαν πολίτες, αλλά τους έδωσαν ασυλία στην κυβερνητική κατασκοπία που διαρκώς επεκτείνεται.
Αυτός ο πόλεμος είναι των Δημοκρατικών όσο είναι και των Ρεπουμπλικάνων. Εάν αφήσουμε την υπόθεση στον McCain και στον Obama, η κατοχή θα συνεχιστεί για χρόνια. Ήταν λάθος να πάμε στο Ιράκ, είναι λάθος να μείνουμε στο Ιράκ, είναι λάθος να μην φύγουμε τώρα από το Ιράκ!

Εάν δεν υπάρξει μια δυναμική παρουσία του αντιπολεμικού κινήματος ενάντια σε αυτήν την κατεύθυνση, έξω από το συνέδριο των Δημοκρατικών, θα δείξουμε σε εκείνους που εξαπολύουν τον πόλεμο, αλλά και στα θύματα αυτών των πολέμων σε όλο τον κόσμο, ότι οι πολίτες αυτής της χώρας συμφωνούν με τη συνεχιζόμενη κατοχή, είτε με τον McCain, είτε με τον Obama, στέλνοντας ακόμη περισσότερα στρατεύματα στο Αφγανιστάν, συνεχίζοντας τις απειλές ενάντια στο Ιράν. Το καθεστώς Μπους υποσχέθηκε έναν πόλεμο στις επόμενες γενιές. Είμαστε ενάντια σε αυτό, ή όχι;

Το αντιπολεμικό κίνημα πρέπει να καθορίσει μια γραμμή αντίστασης, να μην προσαρμοστεί σε απαράδεκτα πράγματα. Μόνο οι άνθρωποι και όχι οι πολιτικοί, μπορούν να εξαναγκάσουν σε μια ανοικτή συζήτηση για ποιο λόγο η αμερικανική κατοχή πρέπει να σταματήσει τώρα.

Μπορούμε να κινηθούμε σύμφωνα με τις πεποιθήσεις μας, λέγοντας σε όλους τους ανθρώπους ότι το τέλος στον παράνομο, άδικο και ανήθικο πόλεμο, δεν θα συμβεί χωρίς μαζικές κινητοποιήσεις, και ότι το να τοποθετούμε όλες τις ελπίδες μας και τις ενέργειές μας στις εκλογές δεν θα φέρει την αλλαγή που εκατομμύρια πολίτες επιθυμούν.

Μερικοί άνθρωποι λένε ότι η διαμαρτυρία δεν λειτουργεί. Κάνουν λάθος! Αυτό που δεν λειτουργεί είναι η παθητικότητα μπροστά σε μια κυβέρνηση που διαρκώς εκτίθεται διαπράττοντας πολεμικά εγκλήματα στο όνομά μας. Εάν το αντιπολεμικό κίνημα ήταν τόσο αναποτελεσματικό, γιατί οι New York Times το αποκαλούν «άλλη υπερδύναμη»;

Είτε κάποιος προετοιμάζεται να ψηφίσει Obama είτε όχι, όλοι πρέπει να είμαστε στους δρόμους, κάνοντας σαφή την αντίθεσή μας στα βασανιστήρια, στην αιματηρή κατοχή και σε οποιοδήποτε νέο πόλεμο ενάντια στο Ιράν. Πολλοί ταξιδεύουν σε όλη τη χώρα συμμετέχοντας στην εκστρατεία του Obama. Με ένα δυνατό κάλεσμα από το αντιπολεμικό κίνημα, κάποιοι από αυτούς θα είναι πρόθυμοι να φέρουν το αντιπολεμικό μήνυμα στο Ντένβερ.

Τοπικοί ακτιβιστές του Ντένβερ έχουν ζητήσει άδεια από τα δικαστήρια για εκδηλώσεις διαμαρτυρίας έξω από το Συνέδριο, και έχουν πάρει άδεια για κοντινά πάρκα. Το κίνημα “Recreate 68” προγραμματίζει μια διαδήλωση ενάντια στον πόλεμο την Κυριακή 24 Αυγούστου, την ημέρα προτού ξεκινήσει το συνέδριο. Η “Συμμαχία για την Πραγματική Δημοκρατία”, ένα άλλο κίνημα προς το παρόν δεν σχεδιάζει να συμμετάσχει σε αυτή τη διαδήλωση.

Οποιεσδήποτε διαφορές και να υπάρχουν, εξασθενούν μπροστά στην ευθύνη εκείνων από εμάς που δεν εφησυχάζουμε με τον πόλεμο, να σταματήσουμε την αμερικανική κατοχή στη Μέση Ανατολή. Ο κόσμος πρέπει να μας δει στους δρόμους του Ντένβερ, να βαδίζουμε μαζί την παραμονή της έναρξης του Συνεδρίου.

Εάν ανησυχείτε ότι αυτή η διαμαρτυρία θα είναι πάρα πολύ μικρή, σκεφτείτε ότι δεν είστε μόνοι. Οι άνθρωποι στο Ιράν, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν και στο Πακιστάν, που μπορεί να χάσουν τη ζωή τους σε μια ακόμη αμερικανική επίθεση, μοιράζονται αυτή την ανησυχία. Είναι στην ευθύνη εκείνων από εμάς, που ξέρουν την ερήμωση και τη δυστυχία που θα φέρει στον κόσμο η συνεχιζόμενη κατοχή του Ιράκ και η ενδεχόμενη επίθεση στο Ιράν, να αγωνιστούμε και να κάνουμε πολύ περισσότερους να συμμετάσχουν στον αντιπολεμικό κίνημα.

Αυτό είναι ένα κάλεσμα να βαδίσουμε μαζί στις 24 Αυγούστου με την απαίτηση να Σταματήσουμε τον Πόλεμο στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν και να Αποτρέψουμε την επίθεση στο Ιράν! Μπορείτε να έχετε ξεχωριστές συναθροίσεις και ομιλητές σε διαφορετικές συγκεντρώσεις, αλλά ζητείστε από τους πολλούς χιλιάδες ανθρώπους να διαδηλώσουν μαζί.

Θα ενωθούμε με άλλους για να κινητοποιήσουμε τον καθένα που είναι ενάντια σε αυτόν τον πόλεμο, και τον καθένα που ξέρει βαθιά στην καρδιά του ότι ο πόλεμος είναι λάθος, ώστε να είναι στους δρόμους του Ντένβερ, μαζί με τους λαούς όλου του κόσμου που αρνούνται να είναι μέρος αυτού του πολέμου.

Οι υπογεγραμμένοι θα προσπαθήσουμε όσο μπορούμε για να κάνουμε τους πολίτες του Ντένβερ να συμμετάσχουν.

Missy Beattie
Fr. Bob Bossie
Elaine Brower
Larry Everest
C. Clark Kissinger
Ron Kovic
Dennis Loo
Cynthia McKinney
Dede Miller
Mark Ruffalo
Cindy Sheehan
David Swanson
Debra Sweet
Sunsara Taylor
Kevin Zeese
Howard Zinn

Περισσότερα...

αναζήτηση

Πανελλαδικό Σώμα 2017

Πανελλαδικό Σώμα 2017

εφημερίδα

Βρείτε μας στα Social Media

  • Facebook Page: 23080895907
  • Twitter: KOEgr
  • YouTube: koe2003

εκδόσεις